Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Kanttekeningen bij richtlijn IgA-nefropathie

Door Gerard Kok 

De huidige internationale richtlijnen voor behandeling van IgA-nefropathie, suggereren een kuur van zes maanden met corticosteroïden voor patiënten die structureel meer dan 1 gram eiwit per dag via hun urine verliezen. Deze richtlijn wordt ondersteund door een aantal kleine onderzoeken die lijken aan te tonen dat een dergelijke behandeling de kans op uiteindelijk nierfalen drastisch verkleint. Uit een groter, Chinees onderzoek komt echter naar voren dat er behoorlijke risico's kleven aan deze behandeling, en dat deze risico's zorgvuldiger moeten worden gewogen alvorens aan deze behandeling te beginnen.

IgA-nefropathie is een vorm van glomerulonefritis waarbij IgA-antilichamen onvoldoende worden opgeruimd. De IgA-antilichamen die niet worden opgeruimd slaan neer in de nieren, en veroorzaken daar blijvende schade. IgA-nefropathie kan heel verschillend verlopen, sommige patiënten krijgen acuut te maken met nierfalen, bij anderen duurt het jaren voordat zoveel nierschade is ontstaan dat niervervangende behandeling noodzakelijk wordt. Een deel van de patiënten hoeft zelfs nooit een beroep te doen op niervervangende behandeling.

Aangezien nog niet duidelijk is hoe IgA-nefropathie genezen kan worden, is de behandeling erop gericht de nierfunctie van de patiënt zo lang mogelijk te behouden. Om dit te bereiken zijn internationaal richtlijnen opgesteld (door de non-profit organisatie KDIGO - Kidney Disease: Improving Global Outcomes), die in Nederland worden gevolgd. Bij deze richtlijnen is 1 gram proteïnurie (eiwit in de urine) een belangrijke grens; daaronder zijn de vooruitzichten op het verloop van de ziekte beter dan daarboven. De KDIGO richtlijnen bevelen aan om patiënten die, ondanks de standaardbehandeling, meer dan 1 gram eiwit per dag verliezen, een halfjaarlijkse kuur met corticosteroïden te geven. Het klinische bewijs dat deze behandeling zin heeft, is echter wat mager.

Het Chinese onderzoek keek expliciet naar severe adverse events (ernstige ongewenste voorvallen) bij patiënten met IgA-nefropathie, die al dan niet een behandeling met corticosteroïden hadden gekregen. Het onderzoek omvatte iets meer dan duizend IgAN-patiënten over een periode van 11 jaar. Ongeveer een derde van alle deelnemers had corticosteroïden gekregen. Van de laatste groep kreeg 12,5% te maken met een severe adverse event (zoals overlijden, diabetes, of een ernstige infectie), tegenover slechts 2,7% van de patiënten die geen corticosteroïden hadden gekregen. Vooral oudere patiënten, met hogere bloeddruk en/of slechtere nierfunctie liepen een hoger risico op een severede adverse event.

Dit verschil tussen beide groepen is wel zo groot, dat de onderzoekers suggereren dat er meer voorzichtigheid moet worden betracht bij het voorschrijven van een kuur met corticosteroïden. Hoewel dit onderzoek groter en langer was dan de onderzoeken die als basis dienden voor de KDIGO-richtlijn, is ook dit onderzoek nog niet alleszeggend. Alle deelnemers waren bij hetzelfde centrum behandeld, en het onderzoek was retrospectief (de gegevens kwamen uit medische dossiers die in de voorbije jaren waren opgesteld, maar misschien was niet alles daarin opgenomen). Volgens de onderzoekers is een prospectief onderzoek nodig, waarbij meerdere behandelcentra zijn betrokken.

sterren Gepubliceerd: donderdag 10-08-2017
Bron: Kidney International Reports | Nog geen reacties




Geschakelde organen-op-een-chip geven inzicht nefrotoxiciteit

Wetenschappers beginnen steeds meer te werken met 'organen-op-een-chip'. Een orgaan-op-een-chip is een plexiglazen doosje waarin kleine kanaaltjes zitten die belijnd zijn met menselijk orgaanweefsel, ongeveer zo groot als een 9V batterij. Door de kanaaltjes kan bijvoorbeeld bloed stromen, waardoor wetenschappers goed kunnen onderzoeken hoe het weefsel daarop reageert. Amerikaanse onderzoekers hebben recent een 'lever-op-een-chip' en een 'nier-op-een-chip' na elkaar geplaatst, om beter te begrijpen hoe het samenstel tussen beide organen is als het lichaam geconfronteerd wordt met aristolochiazuur, een kankerverwekkende stof.

De belofte van organen-op-een-chip is dat er geen experimenten meer nodig zijn op dieren met één of meer organen die menselijke organen goed nabootsen. Experimenten met één soort orgaan-op-een-chip zijn al gebruikelijk, en wetenschappers werken toe naar een 'mens-op-een-chip', waarbij alle organen van het menselijk lichaam op deze manier gemodelleerd kunnen worden. De 'chip' in orgaan-op-een-chip is overigens dus geen computerchip, en kan niet in een computer worden geprikt.

Lees meer »

Virus versterkt afstotingsreactie tegen donornier »

Door Tineke Kraaij - Een interview met postdoc-onderzoeker Jurjen Ruben uit het LUMC over zijn onderzoek naar de rol van plasmacytoïde dendritische cellen, ofwel pDC’s, in afstoting van een getransplanteerde nier. Zijn onderzoek is vorige maand gepubliceerd in het tijdschrift Kidney International. De publicatie is hier te vinden. Jurjen Ruben is postdoc-onderzoeker bij de afdeling nierziekten in het LUMC.

Lees meer »

Promotie: Zuurstofvoorziening van de nieren en hoge bloeddruk »

De relatie tussen de activiteit van het onwillekeurige zenuwstelsel en de zuurstofvoorziening van de nieren is niet zo sterk als verwacht. Dit kan deels verklaren waarom ingrijpen in dit systeem, zoals bij patiënten met een moeilijk behandelbare of onbehandelbare hoge bloeddruk (renale denervatie), niet zo effectief is als verwacht, stelt René van der Bel in zijn proefschrift.

Lees meer »





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.