Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Nog maar een nachtje

Door Brenda de Coninck 

Daar zijn ze. Energiek en vrolijk lopen ze de kamer binnen. 'Hoi mam!' roepen ze achter elkaar en pakken stoelen om naast mijn bed te gaan zitten. 'Zullen we lekker naar beneden gaan?' begin ik vlug, want ik zit vol energie en wil lekker naar de 'bewoonde wereld'. Moira kijkt mij met een glimlach aan, die ik later pas zal interpreteren. Ze kijkt naar haar zus Renée en er is geen enkele discussie. Het gaat bijna te makkelijk. 'Ja hoor, is goed' zegt ze zo neutraal mogelijk en zet samen met mijn oudste de stoelen weer terug onder de tafel, die tegen de andere lange muur van de kamer staat.

In de gang en in de lift naar beneden vertel ik over de goede berichten. Dat ik morgen wellicht al naar huis kan, over het verliezen van het vocht, over het gestegen Hb en meer. Al kletsend en babbelend over hoe laat ze naar hun vader gaan, lopen we voorbij een restaurant dat op deze dag gesloten blijkt te zijn. Het is heel rustig beneden. Alle winkels zijn dicht en van de wekelijkse drukte is geen sprake. 'Zullen we naar het restaurant bij de hoofdingang gaan? We dachten dat we daar wel even iets lekkers konden eten of drinken' zegt mijn jongste luchtig, terwijl haar zus naast mij loopt en mij in de gaten houdt. Ik ben dan wel twee kilo aan vocht kwijt, maar zie er wat mij betreft nog altijd surrealistisch uit. In het voorbijgaan van spiegels kijk ik welke verandering ik zie en constateer dat het gevoel dat ik heb - mijn buik voelt minder gespannen en opgeblazen aan - niet zichtbaar is in mijn spiegelbeeld.

We naderen het restaurant. Ik klets een beetje door, blij dat ik weer kan lopen en praten tegelijk, al gaat het nog wat moeizaam. En dan zie ik hem. Hij staat op van zijn stoel en kijkt met een glimlach naar rechts, waar ik in een split second mijn zwager en schoonzus zie. Het lijkt een film die nog niet tot mij doordringt en toch ook weer wel. Sjaak is hier. Zijn broer en diens vrouw hebben hem vanuit Brabant opgehaald en meegenomen naar Groningen - voor hen een reis van drie uur. Sjaak en ik kijken elkaar vanaf een meter of tien aan, terwijl ik passen vooruit blijf zetten. Er gaat van alles door mijn hoofd. Over geheimen waar ik niets van gemerkt heb, over mijn meiden die zo luchtig deden over naar beneden gaan. Mijn beste vriend en maatje zet een paar passen naar voren en vlak voordat ik in zijn armen val zeg ik 'Dag Lieverd'.

Hij drukt mij zachtjes tegen zich aan. Ik voel hoe mijn dikke buik in de weg zit en hoe voorzichtig hij mij vastpakt. Mijn armen liggen over zijn beide schouders, mijn handen op zijn rug. En dan komt de ontlading. Ik snik en houd met één hand zijn hoofd vast. 'Hoi Lieverd' zeg ik zacht. 'Hoi' zegt hij schor. Mijn tranen rollen op zijn rechter schouder, zijn tranen op die van mij. Als we na een tijdje voelen dat het goed is zo, laten we elkaar los en zien we onze schoonzus aan tafel een traantje meepinken. Ik neem een diepe zucht en kan ineens weer nadenken. 'Je had niets in de gaten hè? Ik zag je al aankomen, maar je zag mij niet.' 'Ik heb helemaal niets gemerkt' geef ik toe en droog mijn ogen en gezicht met een zakdoekje. 'De meiden hebben het goed geheim gehouden.'

'Ik was al aan het wachten wanneer je papa zou zien' zegt Moira vrolijk, 'maar je zag hem pas heel laat.' 'Tja, ik verwachtte het niet. Ik dacht niet dat papa al zo’n lange rit kon maken. Gaat het wel goed me je?' Ik kijk naar hem terwijl hij gaat zitten. 'Zeker weten,' zegt hij stralend. 'Ik voel mij prima. Hier, ga lekker zitten. Ik heb een verrassing voor je meegenomen.'

De serveerster komt onze wensen noteren, maar ik mag niets bestellen van mijn man. 'Ik heb zelf wat voor haar meegenomen' zegt hij. De jongedame knikt en loopt weg naar de keuken. Hij opent een plastic tas waarin twee blikjes 0% Radler citroen in het ijs ronddobberen. Uit een andere tas pakt hij een bijbehorend glas, dat is gewikkeld in keukenpapier en zet het op tafel. 'Wat lief' zeg ik ontroerd. Hij slaat zijn arm om mij heen en ik merk hoe goed dat voelt. Ik schuif een beetje naar hem op en zo zitten we bijna tegen elkaar aan, aan tafel. 'Wat is het hier mooi' zegt Sebastiaan en kijkt naar de palmbomen om hem heen. 'Je zou hier bijna voor je plezier naartoe gaan' grapt hij. 'Ja, het is een prachtig ziekenhuis' beaam ik, 'net een dorp.'

Na een tijdje ervaringen te hebben uitgewisseld en cadeaus te hebben gekregen van Sebastiaan en Angela, merk ik dat ik moet plassen. 'Het is tijd dat ik even naar boven ga, voor mijn plastraining. Ga je even mee naar boven Angela? Dan kun je de afdeling en mijn kamer zien.' Als Angela, Sjaak en ik weer beneden zijn, kletsen we nog wat verder, maar dan is het tijd dat ze weer naar huis gaan. Ze hebben nog drie uur voor de boeg en dat is niet niks.

Na een hartelijk afscheid zijn we nog even met z’n vieren bij elkaar, maar snel daarna is ook ons moment van afscheid nemen aangebroken. Moira gaat op de fiets naar huis en Renée loopt weg om haar auto op te halen - Sjaak gaat met haar mee naar huis. We wachten samen buiten tegen het raam op een bankje tot ze terug is. Het is warm. De overkapping van de hoofdingang biedt gelukkig schaduw. 'Ik wilde dat ik mee kon' zeg ik zacht. 'Het is waarschijnlijk nog maar één nachtje slapen hier, maar ik merk dat ik er geen zin meer in heb, nu ik jou heb gezien. Het lijkt net alsof je mij achterlaat, ook al weet ik dat het even niet anders kan.' 'Ik snap het' knikt hij. 'Houd nog even vol.'

Renée komt wat mij betreft te vroeg. We geven elkaar een zoen en dan loopt Sjaak naar haar toe. De auto staat in mijn blikveld en daarom kan ik zien hoe ze afwisselend praten en lachen naar elkaar. Ze zwaaien allebei naar mij als ze wegrijden. Ik kijk ze na tot ik ze niet meer kan zien.

Dan ben ik weer alleen en zucht. Het is bijna etenstijd, denk ik. Ik zal maar eens naar boven gaan. Wat eenzaam loop ik in de lange gang naar de lift die mij naar de 4e verdieping zal brengen. Ondertussen spreek ik mezelf toe dat het waarschijnlijk nog maar één nachtje is en dat ik niet zo moet zeuren, maar dankbaar moet zijn. Het gaat goed met mijn man, met mij, en de toekomst lacht ons weer toe. Ik weet het. Maar het helpt niet wat ik tegen mezelf zeg.

Ik wil gewoon naar huis.

sterren Gepubliceerd: zaterdag 28-10-2017 | Reacties (3)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Carla, Almere
    14-11-2017 16:44

    Emotioneel

  • Linden, Zwolle
    13-11-2017 16:48

    Prachtig, Brenda!

  • Harry, Wijk bij Duurstede
    28-10-2017 21:42

    Prachtig en ontroerend.




Ik laat het achter me

'Goedemorgen. Wat bent u vroeg op!' De nachtbroeder praat zachtjes omdat het inderdaad nogal vroeg is als ik naar de doucheruimte loop. Meneer Sterk ligt vlakbij en slaapt nog. Ik heb eindelijk een nacht goed doorgeslapen: 6,5 uur. 'Ik kwam vannacht even bij u kijken en toen lag u op uw buik. Dat zien we hier niet vaak.' Ik kijk hem aan. 'Ja,' gaat hij door, 'u lag een beetje zo' en pakt met zijn handen zijn linkerzij vast, alsof hij zich het beeld wil herinneren hoe ik lag. 'Ja, op die kant' bevestigt hij. 'Hoe voelt u zich?' 'Beter. Ik ben sinds gisteren vier liter vocht kwijtgeraakt en dat merk ik goed.' 'Fijn' zegt hij oprecht. 'Dan gaat het de goede kant op.'

Gisteravond was mijn oudste dochter nog op bezoek en had - heel lief - watermeloen in blokjes meegenomen. Ik begon meteen te huilen, labiel als ik mij toen voelde. Nadat ze mijn verhaal aanhoorde, legde ze uit dat bloed dat aan transplantatiepatiënten wordt gegeven, eerst wordt bestraald, zodat aanwezige lymfocyten en monocyten zich niet meer kunnen vermenigvuldigen.

Lees meer »

Heilige huisjes »

Ik ben er inmiddels aan gewend dat ik om 05:00 uur wakker word. Deze nacht heb ik redelijk geslapen, al met al zes uurtjes. Vandaag is het de vierde dag na de OK. Het lijkt alsof mijn buik wat minder bol is dan gisteren, maar in de loop van de ochtend blijkt dat wishful thinking. Hij doet zelfs een beetje pijn, alsof de rek uit m’n vel is. Ik heb inmiddels een paar kilo aan (oude) nieren in mijn buik, een nieuwe nier en ruim vijf kilo aan vocht. Die combinatie begin ik goed te voelen.

Lees meer »

Een broodje filet americain »

Het lijkt wel alsof ik een abonnement heb op vroeg wakker worden, denk ik als ik naar de klok in de kamer kijk die 04.30 uur aangeeft. Meneer Sterk rechts van mij slaapt nog en op de gang is alles stil. Vandaag is het alweer de derde dag na de transplantatie. Als ik onder het deken mijn buik aanraak, lijkt die qua omvang niet veranderd. ‘Houd moed Bren’ zeg ik tegen mezelf. ‘Je buik zal heus wel een keer platter worden.

Lees meer »





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.