Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Dialyses tellen

Door Ad Nooitgedagt 

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Het nieuwe jaar gaat gestaag zijn gang; we zijn al weer begin februari. En dan zit er dus alweer ruim een twaalfde deel van het jaar weggestopt achter onze rug. Hebt u het gemerkt? Snel hè? Die kalender van mijn farmaceut, waar ik vaste klant ben met al mijn ordonnances van SERENA, kan dus ook alweer voor ruim een twaalfde weg.

Ik heb het, misschien herinnert u het zich nog, ooit wel eens gehad over een boek van Douwe Draaisma - hoogleraar psychologie te Groningen - 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Dit verhaal van mij is dus hoogstens een voorbereiding voor onze jongere collega's, die dit nog moeten ervaren. In het kort heb ik van Draaisma begrepen dat het op een bepaalde leeftijd gedeeltelijk de 'gewoonte' wordt die je dwars zit; alles wat je beleeft vermengt zich met al die soortgelijke herinneringen, vakanties, werk en dergelijke. Het wordt één grote brij die geen mijlpalen meer oplevert; heel anders dan vroeger op school waar iedere vrij weekend, vrije woensdagmiddag en iedere vakantie wél die mijlpaal was, waardoor het jaar - helaas voor ons toen - eindeloos duurde en er pas na heel lange tijd weer iets leuks gebeurde: je verjaardag, of eindelijk die vakantie (die toen overigens nog niet zo lang was al nu; althans dat staat me niet bij).

Een tweede verklaring is blijkbaar dat met het toenemen van de jaren het vermogen om de tijd juist in te schatten minder wordt en deze dus ongemerkt wordt opgerekt; met andere woorden, je denkt dat je tien minuten nog steeds correct inschat, maar die tijd loopt dan inmiddels aardig naar de twintig. En dan gaat het leven, tot je verbazing, natuurlijk veel sneller dan je meende; je blijkt plotseling op het dubbele te zijn van wat je dacht; het is dus alweer morgen! En al gauw ook weer overmorgen.

Ik moet toegeven dat dialyseren op den duur ook een sleur wordt die geen ijkpunten meer oplevert voor je tijdsbegrip. Dat nadeel heeft natuurlijk ook een behoorlijk voordeel; zie ook onze nationale wijsgeer Johan C., want je raakt er aan gewend en het is daardoor niet iedere keer een stressvolle gang die je moet maken om 'bij de lopende tijd gehouden te worden'. Want dat is het natuurlijk in de werkelijkheid wel. We - en daarmee bedoel ik, behalve mezelf, ook al mijn en uw collega's, minnaars van de rode draad - worden allemaal in leven gehouden. Niet dat ik daarmee constant bezig ben - ik kijk wel mooi uit -, maar als ik het me weer eens bewust word, dan erken ik dat dit toch de harde werkelijkheid is.

Dit nieuwe jaar ben ik daarom met een ander ‘privé grapje’ begonnen. In het besef dat we (allemaal?) drie maal per week dialyseren heb ik uitgerekend dat dit dus inhoudt dat we dit jaar honderdzesenvijftig maal 'mogen'. En om dit getal mentaal enigszins te beheersen, reken ik per keer uit hoeveel malen ik nog zal mogen gaan voor we in het jaar 2016 zijn aanbeland.

Eigenlijk doe ik het omgekeerde van wat hier boven is beschreven: ik tel de aantal keren die ik dit jaar al achter de rug heb. Eind januari 2015 zijn dat er dus dertien keer, enzovoort. Het begon dit jaar op zaterdag 3 januari; nog een gevolg van de regelingen rondom de eindejaarsfeestdagen. Voor de rest gewoon de middagen van maandag, woensdag en vrijdag, gevolgd door een lang weekend, dat steeds weer te snel blijkt om te vliegen. En op mijn aanstaande verjaardag beloof ik Nanny, als steeds, 'om nog minstens twintig jaar te blijven'.

Je moet maar durven, want dat betekent natuurlijk twintig maal honderdzesenvijftig. Als ik dat goed uitreken zijn dit nog drieduizend-en-honderdtwintig komende spoelingen. En dan heb ik het nog niet over de uren, of de minuten. Maar je weet maar nooit! Ik probeer u zo lang mogelijk op de hoogte te houden. En wens u mede namens mijn trouwe en lieve 'hulp mij terzijde' een zeer bijzonder gelukkig 2015. Dat mag hier eigenlijk tot eind januari, maar u vergeeft me dit uitstel wel, hoop ik.

à la prochaine,

Ad

sterren Gepubliceerd: zaterdag 14-02-2015 | Reacties (1)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Anna, amsterdam
    01-10-2015 12:36

    Ik heb een tijdje geleden jullie boekje 'Enchante' gekocht en heb het in 1 adem uitgelezen. Daarna heb ik het uitgeleend aan mijn familie, maar opvallend is, dat niemand het kon uitlezen. Te confronterend!!
    Wel hebben ze opgestoken door welk proces ik heen ga en ik wil jullie beiden daar hartelijk voor bedanken.




Père Noël contre la Dialyse

NierNieuws Column 'Enchanté !'

We waren door onze burgemeester op woensdag 3 december  uitgenodigd voor een Repas de Noel , dus kerstdiner. Voorzichtig gezegd, redelijk op tijd, als je bedenkt dat we eigenlijk deze dag en de volgende nodig hadden voor sinterklaasgedichten en de bijbehorend inkopen. Maar mogelijk was deze datum (onbewust?) ook een beetje ingegeven door het besef dat Père Noèl eigenlijk een soort surrogaat is van de Sint; althans dat is mijn overtuiging. 

'We' als bedoeld in de uitnodiging wil in dit geval zeggen allen die voor 31 december 1944 waren geboren. Had je dat gepresteerd, dan kon je zó aanschuiven. Een gast of echtgenoot/echtgenote meebrengen die later was geboren was ook mogelijk, maar niet gratis. Mijn Nanny is nog steeds te jong om hierbij zómaar naast mij aan te mogen schuiven en dus moest ik dokken; graag gedaan natuurlijk, want ik wil haar er altijd bij hebben als er iets leuks gebeurt.

Lees meer »

NierNieuws column:
Schaalvergroting heeft goed uitgepakt
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Sedert een aantal jaren maakt SERENA deel uit van een wereldwijde organisatie: DIAVERUM, aanwezig in achttien landen, waaronder voor zover ik weet niet Nederland. Men biedt 'revitaliserende' - oppeppende - vakantiereizen aan. Maar dat is meer een 'toetje'. Ons centrum is vooral lid geworden vanwege de grotere mogelijkheden voor samenwerking, gezamenlijke inkoop en ook gezamenlijk onderzoek in het belang van de dialysecliënten.

Lees meer »

NierNieuws column:
Een blauwe arm bij maanlicht
 »

NierNieuws Column 'Enchanté !' Ik zit dit te typen met een pijnlijke, dikke en langzaam minder blauw wordende onderarm, een souvenir van bijna drie weken geleden. Het is toch weer een infirmière gelukt om van het prikken een minder groot succes te maken. Een eufemisme, zoals u zult begrijpen; de operatie is volledig mislukt en er was een andere collega voor nodig om de zaak nog enigszins te redden zodat de dialyse toch mogelijk was.

Lees meer »





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.