Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

De spanning neemt toe

Door Brenda de Coninck 

De voorbereidingen zijn in volle gang. Er vallen allerlei brieven op de mat van het UMCG voor laatste poli-afspraken. Het duurt nog een paar maanden voordat ik getransplanteerd word, maar dat houdt mij niet het meeste bezig. Wat mij het meeste bezighoudt, is of ik het zal 'redden' om de rit met mijn eigen nieren uit te zingen tot juli. Mijn nierfunctie schommelt tussen de 9 en 11% en ik kan niet veel nierfunctie meer verliezen. Ik hoop toch zó dat ik dialyse kan overslaan en pre-emptief getransplanteerd kan worden.

Een paar weken geleden staat een intensieve dag in het UMCG op het programma. Ik word om 09:30 uur verwacht bij de poli anesthesie, om 13:00 uur bij de coördinator niertransplantatie en om 15:30 uur bij mijn nefroloog, Martijn. Met een goed boek op zak - waar ik de hele dag geen letter uit zal lezen - verschijn ik op de afgesproken tijden. De anesthesist in opleiding is een alleraardigste jongeman, die mij de oren van het hoofd vraagt. Ergens in het midden van het gesprek wil hij weten 'of ik mijn hoofd goed achterover kan buigen' en 'of ik mijn tong even goed wil uitsteken'. Ik snap meteen waarom: als ik onder narcose ben, hebben mijn spieren geen basisspanning meer door de toegediende spierverslappers en moet ik geïntubeerd worden. Dat brengt de OK ineens heel dichtbij.

Na een fikse wandeling door Groningen moet ik me bijna haasten om op tijd bij transplantatiecoördinator Julia te zijn. Door mijn niervriendinnetje Marilène, die vijf weken geleden in Groningen is getransplanteerd, weet ik al aardig wat mij te wachten staat. Toch ben ik blij dat Julia alsnog de tijd neemt om de opnameperiode met mij door te nemen. 'Op de dag van de opname word je om 10:30 uur verwacht. De dag zal in het teken staan van veel gesprekken. Wij zijn een opleidingsziekenhuis, dus zul je bezocht worden door medici in opleiding en anderen, waaronder de anesthesist, de transplantatienefroloog en de chirurg.' Ik knik. 'Wie gaat mij opereren?' vraag ik nieuwsgierig. 'Oh, weet je dat nog niet? Dat moet ik ergens hebben. Wacht: ik vraag het even aan mijn collega. Zij kan in mijn aantekeningen kijken,' en pakt meteen de telefoon. 'Wil jij even op mijn bureau kijken Mandy? Het ligt in mijn postvakje.' Ik wacht geduldig en voel een lichte spanning in mijn buik. Julia kijkt tijdens het wachten afwisselend naar mij en naar haar bureau. 'Oké, bedankt! Nou, we hebben de naam gevonden' zegt ze blij en kijkt mij aan. 'Je wordt geopereerd door dr. Van Dongen.'

Er flitsen meteen tientallen beelden door mijn hoofd. De heel grote incisie van zeker 20 cm bij Marilène, die door dr. Van Dongen is geopereerd. De bijna niet te geloven grote blauwe plekken na de OK, lopend vanaf haar middenrif tot halverwege haar bovenbeen, die weken daarna nog altijd niet over waren. De verhalen over haar pijn. 'Dr. Van Dongen… gaat hij mij opereren?!' Ik kijk Julia wat bedrukt aan. De toon van mijn stem maakt haar alert. 'Wat is er dan?' vraagt ze verbaasd. Ik vertel van Marilène, van de incisie en van de blauwe plekken. Mijn onbewuste heeft aan dr. Van Dongen een brute slager gekoppeld, die met kolenschophanden en enorme wondklemmen mijn buik openrijt. Ze glimlacht. 'Nou, ik heb op de transplantatieafdeling gewerkt en wat ik altijd heb gezien zijn incisies van ongeveer 10 cm. Er moet wel iets bijzonders aan de hand zijn geweest als ze zo’n grote snede hebben gemaakt,' zegt Julia geruststellend. Haar antwoord klinkt congruent en dat stelt mij enigszins tevreden. Toch verlaat ik haar kantoor met een unheimisch gevoel.

Om 14:00 uur zijn er voelbare blossen op mijn wangen verschenen. De gesprekken over de operatie doen me toch meer dan ik had verwacht. En dan moet ik straks ook nog afscheid nemen van Martijn. Hij heeft een vaste baan gevonden in het midden van het land - lekker dichtbij huis. Ik gun het hem van harte, maar had toch liever de rit uitgezeten met de man die mij de laatste paar maanden zo goed heeft begeleid. Ons contact was heel prettig: informeel en gelijkwaardig. Hij schoof mij op een vanzelfsprekende manier verantwoordelijkheden toe, zoals het thuis monitoren van mijn bloeddruk, en ik bepaalde zelf wanneer ik het nodig vond om hem daarover te mailen. Ik heb nooit het gevoel gehad dat hij mij 'behandelde'. Het voelde meer als coachen, precies wat ik nodig heb: 'eigen regie' met op de achtergrond een deskundige arts om te raadplegen. Hoe zal zijn vervanger zijn? Eigenlijk heb ik niet zoveel puf meer om een nieuwe relatie op te starten met een andere nefroloog, maar ik heb geen keus.

'Ja, ik ga inderdaad weg' zegt Martijn. 'Aan het einde van de week al. Het is dat ik je nog zie. De overige patiënten krijgen een brief thuis.' Zo! denk ik. Dat is helemaal een koude douche. Hij vertelt uit te zien naar zijn nieuwe baan, maar het ook vervelend te vinden om afscheid te moeten nemen van zijn patiënten, en dat siert hem.

'Je bloeddruk is nog steeds wat hoog' stelt hij vast als hij naar de uitdraai kijkt die ik heb meegenomen vanuit de bloeddrukkamer. Ik ben verbaasd. 'Ik heb in mijn verpleegkunde-opleiding altijd geleerd dat de onderdruk het meest belangrijk is?' 'Die inzichten zijn veranderd' verduidelijkt hij. 'De bloeddruk blijkt een gemiddelde van twee keer de bovendruk en een keer de onderdruk te zijn.' Tja, denk ik: dan is 'ie inderdaad te hoog. Mijn bovendruk is regelmatig 150 of hoger en dat is dus iets teveel van het goede. 'Zullen we de Amlodipine dan maar verhogen naar 10 mg?' stelt hij voor.

Met een nieuw recept in mijn tas besluit ik om luchtig afscheid van hem te nemen. 'Dank je wel voor je goede zorgen' is wat ik er aan het einde van de afspraak uit kan krijgen. Ik ken mezelf: als ik uitgebreid stil ga staan bij hoe ik hem gewaardeerd heb, word ik emotioneel en daar heb ik geen zin in. Het helpt mij om te denken dat ik hem vast nog wel een keer zal zien of van hem zal horen. Door mijn vrijwilligerswerk voor NierNieuws, de NVN en de Nierstichting is dat niet eens zo gek gedacht.

Zoals vaker, ben ik de laatste die de poli nefrologie verlaat. De grote nieuwe wachtkamer is leeg en mijn hoofd vol. Vol van indrukken. Ik heb afgesproken met mijn jongste dochter om vanavond samen lekker uit eten te gaan en bij haar te blijven slapen. Een kers op de taart aan het einde van deze dag.

Ik loop onderweg naar de uitgang langs de liften die mij over twee maanden naar de 4e verdieping zullen brengen. Daar zal hopelijk een gelukkig, getransplanteerd leven beginnen. Met veel om dankbaar voor te zijn, ondanks milde beperkingen. Ik kan bijna niet wachten.

Wie had ooit gedacht dat ik dat nog eens zou denken…

sterren Gepubliceerd: dinsdag 16-05-2017 | Reacties (1)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Desiree Schattefor, Gemert
    16-05-2017 11:44

    Mooi geschreven Brenda, moeilijk allemaal een achtbaan van emoties gaan door je heen. Als dit al voor mij zo voelt zal dit zeker voor jou zo zijn. Ik weet dat je sterk bent en dat je een fijn gezin heb die je steunt, maar ik snap ook dat dit toch echt door jou verwerkt moet worden. Hou je goed lieverd en geloof in je eigen krachten, want die zijn groot!

    Liefs,
    Desiree




'Besef aanstaand overlijden heeft te weinig effect op zorg nierpatiënt'

Zou het u verbazen als deze patiënt binnen een jaar zou overlijden? Het stellen van deze vraag aan verzorgers van ernstig zieke patiënten zou, beter dan klinische factoren, inzichtelijk maken welke patiënten waarschijnlijk binnen een jaar zullen overlijden. Deze patiënten kunnen dan de zorg krijgen die zij in de laatste fase van hun leven verdienen. Uit recent Amerikaans onderzoek lijkt dit ook op te gaan voor patiënten met eindstadium nierfalen.

De 'surprise question', zoals de vraag in het Engels heet, kwam in de jaren negentig in zwang. Patiënten waarvan de verzorgers de vraag beantwoorden met 'Nee, ik zou niet verbaasd zijn', zouden inderdaad een relatief grote kans lopen binnen een jaar te overlijden. Deze voorspelling zou beter zijn dan klinische factoren zoals bijvoorbeeld leeftijd en stadium van de aandoening. De vraag wordt officieel gebruikt, maar is wel aan controverse onderhevig. Er worden inmiddels steeds meer onderzoeken verricht naar het voorspellende karakter, en de gevolgen voor patiëntenzorg.

Lees meer »

Accreditatie wetenschapsdag toegekend: meld u aan! »

Bent u zorgprofessional en benieuwd naar de laatste stand van zaken op het gebied van onderzoek naar nierziekten en hun behandeling? Meld u dan aan voor de wetenschapsdag op 13 oktober. De aanmeldingen voor de wetenschapsdag op 13 oktober stromen binnen. Wat wellicht niet iedereen weet, is dat deze dag ook interessant is voor zorgverleners die betrokken zijn bij de zorg voor nierpatiënten.

Lees meer »

Nieuwe artsenwijzer helpt bij verwijzing naar diëtist »

Door Brechje van Adrichem, namens Diëtisten Nierziekten Nederland - Tijdens een jubileumjaar van de Nederlandse Vereniging van Diëtisten (NVD) is de Dag van de Diëtist in het leven geroepen. Deze dag wordt sindsdien jaarlijks gevierd door activiteiten van diëtisten in de regio en/of activiteiten vanuit het hoofdbestuur van de NVD. Dit jaar, op 19 september, wordt de nieuwe Artsenwijzer Diëtetiek gelanceerd.

Lees meer »





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.