Adviesorgaan overheid verliest individuele patiënt uit het oog
Door Jeroen van Setten
De, zonder twijfel bewust gelekte, conceptadviezen van het College voor Zorgverzekeringen (CVZ) hebben tot een hoop beroering geleid. Zowel in de media als in de politiek. Het CVZ heeft zich dan ook niet beperkt tot het oplaten van een enkel proefballonnetje over dure medicijnen. Dat is hoogstens een opstapje tot de hoofdboodschappen: 'Een mensenleven is geen 200.000 euro per jaar waard' en 'het is niet ethisch om heel dure geneesmiddelen te betalen voor een relatief kleine groep patiënten'.
Beide stellingen passen in het egodenken dat onze, ooit op solidariteit gebaseerde, maatschappij dreigt te ontwrichten. Eerst dat mensenleven. Twee jaar geleden becijferde econoom Marc Pomp een QALY (Quality Adjusted Life Year) op 50.000 euro. Dat wilde zeggen dat elk door de gezondheidszorg gewonnen levensjaar 50.000 euro oplevert. Hij concludeerde daaruit dat in onze gezondheidszorg iedere euro 30 eurocent aan rendement opleverde. Een positief beeld. Dat die 50.000 euro per jaar aan de uitgavenkant een bovengrens zou moeten zijn zei hij niet met zoveel woorden. Maar het CVZ lijkt daar wel op te mikken en begint met een voorzichtige 200.000 euro voor medicatie bij de ziekte van Fabry.
Dan het hoofdstukje ethiek. Nota bene een aparte tussenkop in het conceptadvies. Het CVZ schrijft: 'Het kan [immers] als niet ethisch worden beschouwd om hele(!) dure geneesmiddelen te betalen voor een relatief kleine groep patiënten.' Hiermee laat het CVZ het solidariteitsbeginsel eigenlijk al volledig los, maar het gaat nog verder. 'Iedereen heeft recht op zorg, maar bij een begrensd zorgbudget hebben patiënten met een ernstige ziekte niet méér recht op zorg dan andere patiënten. Het geld dat aan dure behandelingen wordt besteed, is niet beschikbaar voor andere, kosteneffectievere zorg.'
Het college stelt dus zorg gelijk aan een bepaalde hoeveelheid geld. En dat zou nu juist geen rol mogen spelen bij het bepalen van de zorgkeuze. Voor het CVZ als duur adviesorgaan waar hoogopgeleide en goedbetaalde mensen werken, ligt een enorme kans. Zij kunnen hun eigen kosten terugverdienen door bijvoorbeeld met de farmacie te overleggen over de prijsstelling van geneesmiddelen en een mogelijke spreiding van ontwikkelkosten over verschillende producten. Het soort besparing dus waar we ook als individu wat aan hebben.
Gepubliceerd: maandag 30-07-2012 | Reacties (2)
 |
|
|
|
Nier van kleine donor werkt wat minder hard
Nieren van kleine levende donoren hebben een lagere filtratiesnelheid dan nieren van grotere donoren, constateren onderzoekers van de Mayo Clinic Arizona in Phoenix.
Tijdens het American Transplant Congress maakten dr. Hasan Khamash en zijn collega's de resultaten van hun onderzoek bekend. Ze hebben daarvoor de gegenvens van 579 levende donor-ontvangerparen geanalyseerd. Van alle donoren berekenden ze het lichaamsoppervlak, en van alle ontvangers was de nierfunctie een jaar na transplantatie bekend.
De onderzoekers hebben geconstateerd dat onder ontvangers die een nier kregen van een donor met een lichaamsoppervlakte kleiner dan 1,7 m2, bij 19% de nier een filtratiesnelheid van minder dan 40 ml/min had, wat als laag bestempeld kan worden. Onder ontvangers van een nier van een donor met een groter lichaamsoppervlak had maar 8% een jaar na transplantatie een lage nierfunctie.
Miljoenenschikking in Amerikaanse EPO-fraudezaak
Dialysis Corporation of America, een dialyseaanbieder met ongeveer 35 centra in de VS, wordt ervan beschuldigd enige jaren geleden valse declaraties te hebben ingediend bij Medicare, voor meer EPO dan zijn patiënten daadwerkelijk toegediend hebben gekregen. Inmiddels bestaat het bedrijf niet meer, het is in 2010 opgekocht door U.S. Renal Care, een dialyseaanbieder met nu meer dan 100 centra en het hoofdkantoor in Texas. U.S.
'Zoveelste loze belofte zoutreductie door voedingsindustrie'
De door de vleeswarensector groots aangekondigde zoutreductie is de zoveelste loze belofte in een lange rij van pogingen van de industrie onder een noodzakelijke wettelijke regeling uit te komen. Dat vinden de Consumentenbond, de Hartstichting en de Nierstichting. Alleen via de wet kunnen consumenten er op vertrouwen dat het zoutgehalte in levensmiddelen structureel omlaag gaat.
NierNieuws is onafhankelijk van bij de materie betrokken (semi-)commerciële en (semi-)overheidsinstelling.
Niernieuws heeft geen financiële connecties met patiënten- verenigingen of andere soortgelijke organisaties of
stichtingen.
Ik heb mee gemaakt dat mijn broer onverwacht is overleden aan een hersenbloeding 47 jaar hij had een donor codicil. Als fam wisten wij nergens van. Ook niet hoe dat gaat bij het afscheid, ik denk dat het erg belangrijk is dat mensen weten wat ze doen en de gevolgen. Ik heb het heel zwaar gevonden je neemt afscheid van iemand aan de machines dat voelde voor mij zo erg ik zelf zal het nooit een donor worden het ligt zo pijnlijk daar door.
Goede voorlichting voor de wereld zou erg nodig zijn. Dan weet je waar je voor kiest.
Ik hoop met deze mail iets bij te dragen aan de wereld.
Groet R Prinsen
Een redactioneel commentaar naar mijn hart Jeroen!
Reageer ook op dit artikel