De hoeveelheid albumine in het bloed van dialysepatiënten vertoont maar een zwak verband met andere waarden die gebruikt worden om de voedingsstatus te bepalen. Ook voegt het weinig toe aan modellen op basis van een aantal andere gegevens. De waarde van serumalbumine als betrouwbare marker voor de voedingsstatus van dialysepatiënten is dus nogal gering, schrijven Zweedse onderzoekers. 

Het eiwitgehalte van het bloed, om preciezer te zijn de hoeveelheid albumine, is een veelgebruikte maat voor de voedingsstatus van dialysepatiënten. Maar, zeggen Zweedse onderzoekers, de bruikbaarheid hiervan is niet onomstreden. Tijd dus om na te gaan of er een verband is tussen serumalbumine en verschillende andere markers voor de voedingsstatus.

Die andere markers die de onderzoekers gebruikt hebben zijn van verschillende orde; daaronder bloedwaarden als creatinine, een vragenlijst, kracht in de handen en een botdichtheidsmeting. Deze markers bepaalden de wetenschappers bij 841 dialysepatiënten. Daarnaast hielden ze nog gegevens bij als leeftijd, CRP in het bloed, diabetes en indien van toepassing eiwitverlies met de urine.

Vooral met die laatste variabelen bleek het serumalbumine een verband te vertonen. En bij chronische, dus niet-acute, dialysepatiënten ook wel met de vragenlijst (SGA). De onderzoekers konden ook geen betere inschatting van de voedingsstatus van een patiënt geven wanneer ze aan een model dat leeftijd, geslacht, diabetesstatus en hart- en vaatziekten bevatte, het serumalbumine als extra parameter toevoegden.

Lees meer over dit onderwerp:
Sterfte bij weinig eiwit in bloed geen gevolg ondervoeding