NierNieuws Column 'Enchanté !'

Op zondag 17 juni hoorde Nanny de eerste cigale in onze eikenboom. Maar dat was niet alles, ook Cathy kwam langs om te praten. Na de kalmte en de maanverlichte avonden aan de kust hadden we op vrijdag weer eens een ongewoon onrustige avond; voornamelijk Nanny dan, want ik was inmiddels naar de dialyse. 

Reeds vaker was het ons opgevallen dat mijn chauffeuse de laatste tijd kleine oogjes had en met moeite een gaap binnen hield. Koffie was dan duidelijk zeer welkom, hoewel toch vaak nog nauwelijks met een waarneembaar therapeutisch effect. Naar onze steeds vastere overtuiging was ons chauffeursechtpaar débordé, wat in goed Nederlands wil zeggen: ze zaten tot meer dan over hun oren in het werk. En niet alleen door hun taxiritten, met soms op één dag duizend tot twaalfhonderd kilometer: veel te veel ritten naar Nice en Marseille, beide op zo'n honderd kilometer vanaf hier.

Hiervan alleen zou een normaal mens al ruimschoots buiten adem raken. Maar onlangs getrouwd hadden ze meteen ook een huis gekocht dat natuurlijk in- en uitwendig opgeknapt moest worden, inclusief de tuin. Een klus die ze ook zelf wilden doen en nog steeds doen. Vrije tijd is er op die manier niet bij, want er moet ook verdiend worden, om de hypotheek zo snel mogelijk af te lossen. De in Nederland bekende (hoe lang nog?) aangename renteaftrek is in dit land niet mogelijk. De verbouwing làten doen, gaat dan natuurlijk ten koste van de aflossingen. Dit alles ging goed tot opeens de reservetank leeg was.

Cathy kwam zich wel op tijd melden voor mijn dialyseritje, maar haar auto stond niet op de gewone plek voor ons hek. Ze kwam namelijk, behoorlijk opgewonden, melden dat ze geen tijd meer had voor mijn vervoer (ze namen op dat uur ook liever verdere/duurdere ritten aan) en dat het voortaan moest worden verzorgd door Lionèl, een collega die ze meteen had ingeschaald en die dan ook binnen tien minuten voorreed. Ik ken Lionèl, hij is punctueel, en heeft me vaker keurig op tijd bij SERENA afgezet.

Maar al wachtende hadden we ons inmiddels tegenover Cathy flink verbaasd over het gemak waarmee afscheid werd genomen van haar/hun eerste cliënt die ze in het begin had gesmeekt om haar vaste zekerheid te zijn. Dit gebrek aan echte loyaliteit schijnt, naast veel prettige eigenschappen en andere aangenaamheden, vaker voor te komen in dit land. Wijzelf hebben zoiets meegemaakt in ons koor waar plotseling een hele groep opstapte en zich meldde bij een 'aanpalend' koor. In Frankrijk achter de schermen door Marc Chavannes, een oudere druk, wordt iets dergelijks vermeld. Het heeft vermoedelijk ook tot gevolg dat Frankrijk geen wereldberoemd orkest heeft, zoals bijvoorbeeld Amsterdam, Berlijn of Londen.

Nanny bleef intussen met Cathy achter en heeft, met echt Nederlandse recht voor zijn raap redeneringen haar uitgelegd dat deze wijze van werken (geld laten prevaleren boven vriendschap) uiteindelijk moest resulteren in het verlies van alle vrienden en bekenden en mogelijk zelfs familie. En dat had effect! Want op zondagochtend stond ze opeens voor de deur voor een vervolg gesprek, waaraan mogelijk haar Schotse echtgenoot vooraf ook nog een kalmerende bijdrage had geleverd. We zijn inmiddels - bekrachtigd met een handslag - weer on speaking terms en ze komt me weer trouw op tijd ophalen; tijdig genoeg voor een kop SENSEO-koffie. Bovendien liet ze een mooi boeket bezorgen op de verjaardag van Nanny die altijd op de langste dag valt, tevens in Frankrijk la fête de la musique.

Lionèl heeft er dus geen vaste klant bij, wat ik diep in mijn hart best sneu vind. Maar in feite ben ik ook blij met de voortzetting van de vertrouwde toestand. Een beetje een cynische vraag: voor hoelang? Nog tenminste twintig jaar? Daar moet dus flink op gedronken worden!

In elk geval zijn ook de cigallen terug en komt dus de zomer er aan.

à la prochaine,

Ad
pagesperso-orange.fr/nanadno/