Door voedingsmiddelen te verrijken met foliumzuur, neemt de kans op het ontstaan van een van de meest voorkomende vormen van nierkanker bij kinderen - Wilmstumor - af. Bovendien nemen ook primitieve neuro-ectodermale tumoren (PNET), een vorm van hersenkanker, af. Dat blijkt uit een studie van Kimberly J. Johnson, assistent professor aan de Washington Universiteit in St. Louis, en Amy Linabery, postdoctoraal onderzoeker aan de Universiteit van Minnesota.

De Amerikaanse Food and Drug Administration heeft in 1998 opdracht gegeven tot het verrijken van voedingsmiddelen met foliumzuur (vitamine B₁₁), omdat eerdere studies aantoonden dat prenatale consumptie van foliumzuur de aanwezigheid van neurale buisdefecten bij baby's vermindert. (Bij een neuraal buisdefect gaat er iets mis met de vorming van het centrale zenuwstelsel van een ongeboren kind, waardoor onder andere een open rug of een open schedel kan ontstaan.)

Johnson vertelt: 'We ontdekten dat het aantal Wilmstumoren van 1986 tot 1997 toenam en daarna afnam. Deze afname viel precies samen met de foliumzuurverrijking van het voedsel.'

PNET nam gedurende de periode 1986 tot 1993 toe, om daarna af te nemen. Johnson: ‘Deze afname liep niet geheel gelijk met de foliumzuurverrijking van het voedsel, maar wel samen met de aanbeveling uit 1992 aan vrouwen in de vruchtbare leeftijd om dagelijks 400 microgram foliumzuur te consumeren.'

Voor de studie maakten de onderzoekers gebruik van de database van het National Cancer Institute's Surveillance, Epidemiology en End Results Program (SEER) die sinds 1973 informatie heeft verzameld over gevallen van kanker in verschillende gebieden van de VS. De studie omvatte 8.829 kinderen, van geboorte tot de leeftijd van vier, met de diagnose kanker. Johnson: 'De afname van Wilmstumoren werd ook gevonden in een kleinere studie, uitgevoerd in Ontario, Canada, waarvan de resultaten in 2011 zijn gepubliceerd. Meer onderzoek is nodig om deze resultaten te (her)bevestigen en andere verklaringen voor de afname van deze groepen tumoren uit te sluiten.'

Hepatitis C wordt tegenwoordig meestal behandeld met medicatie gebaseerd op interferonen. In het algemeen wordt aangenomen dat een dergelijke behandeling bij niergetransplanteerden het risico op afstoting van de donornier sterk verhoogt, en bovendien de hepatitis C niet effectief bestrijdt. Saoedisch onderzoek laat echter zien dat interferontherapie beter werkt dan gedacht, en dat het risico op afstoting klein is.

Hepatitis C is leverinfectie die veroorzaakt wordt door het hepatitis C-virus. De standaardbehandeling bestaat uit medicatie zoals peginterferon en ribavirin, die gebaseerd zijn op interferonen. Interferonen zijn eiwitten die de cellen van het immuunsysteem in staat stellen onderling te communiceren. Schattingen van het aantal geïnfecteerden met hepatitis C wereldwijd lopen uiteen van 130 tot 200 miljoen. Hepatitis C komt relatief vaak voor onder patiënten met ernstige nierinsufficiëntie; zij lopen het dan vaak in het ziekenhuis op.

Voor het Saoedische onderzoek werden 32 nierpatiënten met chronische hepatitis C onderzocht, die tussen november 2007 en december 2011 een donornier hadden ontvangen. De deelnemers kregen gedurende bijna een jaar medicatie gebaseerd op interferonen. Een ongeveer even grote controlegroep ontving een andere behandeling.

Lees meer »