Hemodiafiltratie is sterk levensverlengend vergeleken met de meer traditionele hemodialyse. Onderzoekers stellen op basis van informatie uit de CONTRAST-studie, dat de kans om te overlijden wel 38% lager ligt. 

In het CONTRAST-onderzoek ondergingen ruim 700 nierpatiënten drie jaar lang normale hemodialyse of hemodiafiltratie. Daarbij worden afvalstoffen effectiever verwijderd uit het bloed. Bij deze intensieve dialyse wordt meer vocht dan normaal uit het bloed van de patiënt verwijderd en deels vervangen door steriele vloeistof. Alle patiënten krijgen drie maal per week vier uur lang een behandeling. 

Op het eerste gezicht leken patiënten bij gewone en intensieve dialyse even goed af te zijn. Bij nadere analyse bleek echter dat niet bij alle patiënten uit de intensieve groep het beoogde volume aan plasmawater was vervangen door ‘schone’ vloeistof. Patiënten waarbij de intensieve dialyse volgens plan was uitgevoerd, hadden 38 procent minder kans om te overlijden dan patiënten die normale dialyse ondergingen. De resultaten verschijnen deze week in het tijdschrift Journal of the American Society of Nephrology. 

'De resultaten van het CONTRAST-onderzoek suggereren dat binnen de huidige organisatie van de dialysezorg gezondheidswinst te behalen valt met hoogvolume hemodiafiltratie', zegt nefroloog Peter Blankestijn van het UMC Utrecht. Hij leidde het onderzoek samen met prof. dr. Piet ter Wee van het VUmc. 'De methode is nu nog iets duurder dan de standaardbehandeling. Als de prijs nog iets naar beneden gaat, denken wij dat het een kosteneffectieve methode kan zijn om de gezondheid van nierpatiënten te verbeteren.' Blankestijn benadrukt dat de intensieve dialyse geen nadelen heeft, behalve de kosten. Dialysecentra met moderne apparatuur kunnen de behandeling gewoon uitvoeren en doen dat vaak ook al, zij het meestal bij een selectieve groep patiënten. 

Het CONTRAST-onderzoek wordt uitgeveord door het UMC Urtecht, het VUmc (Amsterdam), Medisch Centrum Alkmaar en het Maasstad Ziekenhuis (Rotterdam). 26 Nederlandse dialysecentra deden mee aan het onderzoek, plus twee uit Canada en één uit Noorwegen.

DEEL 14 - Als we ’s middags het ziekenhuis inlopen, zit haar man tegenover de ingang in het restaurant opgewekt naar ons te zwaaien. Zoon en kleinzoon zitten naast hem aan tafel. 'Ze komt zo naar beneden hoor,' roept hij lachend. 'Ze is vanmorgen ook al even naar buiten geweest.' Hè? Naar beneden? Naar buiten geweest??!

Ik kijk mijn man aan, die na mij binnenkomt. De uitdrukking op zijn gezicht spreekt boekdelen. Jolanda heeft vijf dagen geleden na een traject van vier chemokuren, een ingrijpende operatie ondergaan, waarbij haar blaas, baarmoeder en plasbuis zijn verwijderd. Van haar dunne darm is 30 centimeter weggehaald. Haar urineleiders zijn vervolgens op haar verwijderde darm aangesloten, die als een vervangende blaas dienst doet en buiten haar buik hangt. Een operatie van zes uur. En nu komt ze 'gewoon' naar beneden.

Omdat het 'te lang' duurt voordat ze arriveert, gaan we toch maar even naar boven. Als we op de eerste verdieping de gang in lopen die naar haar kamer leidt, komt ze er al aan. In de verte zie ik een beeld dat mijn hersenen niet kunnen bevatten: met een infuusstandaard aan haar linkerhand, loopt ze kwiek onze kant op. ‘Hee, hallo!’ zwaait ze levenslustig. We lopen stomverbaasd haar kant op.

Lees meer »