Diverse studies hebben uitgewezen dat er een relatie bestaat tussen parodontale ziektes (gebit) en chronische nierziekte. Regelmatige mondzorg kan een belangrijke strategie zijn om de last van nierziekten te verlagen. Maar in de Verenigde Staten blijken mensen met nierproblemen bijna nooit naar de tandarts te gaan.

Hoeveel van de mensen in de VS die afhankelijk zijn van de publieke gezondheidszorg toegang hebben tot tandheelkundige zorg is niet goed bekend. Daarom is er een studie uitgevoerd onder 6.498 volwassen patiënten die minimaal 12 maanden bij het San Francisco Department of Public Health Community Health Network kwamen. 2.235 van hen hadden een chronische nierziekte en 4.263 niet. Met de gegevens van deze patiënten is onderzocht hoe groot de kans was op een bezoek aan de tandarts binnen de onderzoeksperiode (2005-2010). Dit is vervolgens vergeleken met het aantal bezoeken van een subgroep van diabetici aan de tandarts én de oogarts. Voor hen geldt een vergelijkbaar advies omtrent oogzorg, dus zou men vergelijkbare percentages verwachten wat oog- en tandartsbezoek betreft.

Uit de resultaten blijkt dat maar 11% van de mensen met een chronische nieraandoening en 17,4% van de mensen zonder minstens één keer naar de tandarts is geweest binnen de onderzoeksperiode. De mensen met nierproblemen hadden 25% minder kans op een tandartsbezoek dan de mensen zonder, na correctie voor andere factoren die mee kunnen spelen. In de subgroep van diabetici was 11,8% van de mensen met nierproblemen naar de tandarts geweest tegen 17, 2% van de mensen zonder nierziekte. Terwijl 58,8% van de mensen met en 57,8% van de mensen zonder nieraandoening naar de oogarts was gegaan.

Het tandartsbezoek in de publieke gezondheidszorg is dus heel erg laag, in tegenstelling tot het bezoek aan de oogarts. Vanwege de relatie tussen mondziekten en chronische nierproblemen is het belangrijk om iets te doen aan de factoren die het tandartsbezoek belemmeren voor nierpatiënten.

Kleine wijzingen in de natriumconcentratie in het bloedplasma ('plasmanatrium') lijken onmiddellijke gevolgen te hebben voor de bloeddruk. Deze kennis kan van belang zijn voor hemodialysepatiënten. De hoeveelheid in het dialysaat beïnvloedt de hoogte van het plasmanatrium, en dus, wellicht, de hoogte van de bloeddruk. Bij hemodialyse ligt hoge bloeddruk op de loer, en dus is het nuttig te weten of de bloeddruk vrijwel direct geregeld kan worden via de hoeveel natrium in het dialysaat. Een klein Engels onderzoek lijkt nu in die richting te wijzen.

Maar dat niet alleen: na elke maaltijd die zout bevat, stijgt het plasmanatrium. Behalve dat er eerder al aanwijzingen waren dat dat direct effect heeft op de bloeddruk, wordt er ook gedacht dat het invloed heeft op de endotheelfunctie in de bloedvaten.

De Engelse artsen deden hun onderzoek onder tien hemodialysepatiënten. Een aantal van hen kreeg een dialysaat met een (relatief) lage concentratie natrium, en de anderen kregen een dialysaat met een hogere concentratie natrium. In het algemeen veroorzaken te lage concentraties natrium kramp, terwijl hogere concentraties dus leiden tot hoge bloeddruk. Gedurende de eerste twee uur van de dialysesessie werden elk half uur de bloeddruk en bloedwaarden gemeten. Daaruit bleek dat de patiënten die het dialysaat met lage concentratie hadden gekregen een lagere bloeddruk hadden dan de andere groep.

Lees meer »