Het weefsel van chronisch slechter functionerende nieren vertoont in meer of mindere mate littekenvorming (fibrose in het interstitium) en afsterving van de nierbuisjes, de tubuli. Meer littekenweefsel betekent in het algemeen een slechtere nierfunctie. Artsen van het Maastricht UMC hebben onderzocht hoe de mate van littekenvorming in donornieren afhangt van de gebruikte medicijnen na transplantatie.

Het onderzoek omvatte de gegevens van 109 patiënten die tussen 2003 en 2007 een succesvolle niertransplantatie hadden ondergaan, en waarbij zowel tijdens (of vlak voor) de transplantatie als één jaar daarna een biopsie was uitgevoerd op de donornier. Bij een biopsie wordt een klein stukje weefsel (biopt) weggenomen om te analyseren. Voor alle biopten werd de mate van littekenvorming bepaald aan de hand van de IF/TA score (interstitial fibrosis and tubular atrophy score), waarbij een waarde tussen 0 (geen schade) en 3 (veel schade) aangeeft hoeveel littekenweefsel er is aangetroffen. Alle patiënten waren behandeld met òf sirolimus (Rapamune) òf mycofenolaatmofetil (CellCept), en diverse andere medicijnen. Die laatste waren voor alle patiënten gelijk. Sirolimus en mycofenolaatmofetil zijn beide geneesmiddelen die het immuunsysteem onderdrukken.

Uit de analyse van de IF/TA scores bleek dat patiënten waarvan de donornier een 0 scoorde bij transplantatie beter af waren met sirolimus, terwijl de patiënten die een donornier met een hogere IF/TA score na een jaar minder littekenweefsel hadden als zij behandeld waren met mycofenolaatmofetil. Dat suggereert dat het zin heeft om vooraf een 'protocol' biopsie te doen op de donornier om te bepalen met welk medicijn de patiënt na afloop van de transplantatie het best kan worden behandeld.

Lees meer over dit onderwerp:
Anti-oxidanten helpen afstoting nier voorkomen
Nieuwe urinetest maakt nierbiopsie soms overbodig
Nierfibrose: onderzoek naar mechanisme leidt tot nieuw medicijn