India pakt hopeloze situatie rond orgaandonatie aan
De Indiase wetgeving biedt inmiddels ruimte voor het instellen van een nationaal donorregister. De volgende stap is het opzetten van een systeem voor toewijzing van beschikbare postmortale organen op basis van algemeen geldende urgentiecriteria. Anders dan tot nu toe gebruikelijk, moeten die systemen het hele land afdekken.
Maar het gat tussen vraag en aanbod van organen is zo groot, dat er wel enige tijd overheen zal gaan voordat deze maatregelen effect sorteren. Het begrip hersendood is in India sinds 1994 wettelijk erkend. Een panel van vier artsen moet twee maal vaststellen dat de potentiële donor geen hersenstamactiviteit meer vertoont.
Ondanks deze grondige procedure wordt in de huidige praktijk de hersendood maar zelden vastgesteld. Verwanten hebben er nog steeds moeite mee om te accepteren dat hersendood onomkeerbaar is. Slechts zes procent van de verwanten stemt in met orgaandonatie. Bovendien zijn Indiase artsen doorgaans terughoudend om te participeren in de benodigde panels. Het resultaat is een schrijnend tekort aan postmortale organen.
In beginsel bestaat in India een groot potentieel aan postmortale orgaandonoren, vooral uit (auto)ongevallen. Het is nu zaak om dit potentieel verder uit te nutten. Onder meer door verbetering van de infrastructuur, zoals verbetering van transplantatiecentra, training personeel en aanstellen van donatiefunctionarissen. Maar ook publiciteitscampagnes om het publiek meer vertrouwd te maken met begrip orgaandonatie. En om eventuele religieuze barrières weg te nemen.
Voor nieren bestaat in de praktijk altijd nog de mogelijkheid tot levende donatie, zo nodig tegen betaling. Volgens de wet van 1994 is betaling voor donororganen verboden. Donatie door een levende donor aan iemand anders dan een echtgenoot of bloedverwant, moet aan een speciale Commissie worden voorgelegd. In zo’n geval is vereist dat een ‘warme band’ bestaat tussen donor en ontvanger.
Van deze laatste mogelijkheid wordt in ruime mate misbruik gemaakt, in gevallen waar in feite sprake is van donatie tegen betaling. Al komt dat tegenwoordig minder vaak voor dan in het verleden. De Indiase overheid beoogt de benodigde procedures aanzienlijk strenger en effectiever te maken.
Gepubliceerd: zaterdag 07-04-2012
Bron: CMAJ | Nog geen reacties
 |
|
|
|
Immuungemedieerde nierschade door HIV vaker bij Afrikanen
Patiënten die geïnfecteerd zijn met het HIV-virus, lopen het risico op HIV-gerelateerde nierproblemen. Veel HIV-patiënten krijgen te maken met HIVAN (HIV-associated nephropathy) of HIVICK (HIV-associated Immuno Complex Kidney disease). Daar waar over HIVAN inmiddels vrij veel bekend is, is over HIVICK nog veel onduidelijk. Artsen van de Johns Hopkins universiteit in Baltimore (VS) proberen daar nu meer klaarheid in te scheppen.
HIVAN en HIVICK hebben gemeen dat in beide ziektes de glomeruli in de nieren worden aangetast. Bij HIVAN is dat echter direct gevolg van de HIV-infectie, terwijl bij HIVICK verbindingen van antilichamen van het immuunsysteem (immuuncomplexen) in de glomeruli neerslaan en die blokkeren. Het doel van het onderzoek was te bepalen welke HIV-patiënten een verhoogd risico lopen op HIVICK. De artsen deden dat door, gedurende bijna 15 jaar, 751 HIV-patiënten te volgen.
Trage start nieuwe nier gevaarlijker voor ouderen
Hoe ouder de ontvanger van een postmortale nier is, hoe groter de kans dat hij het niet overleefd wanneer de nier niet meteen werkt. Jonge getransplanteerden kunnen zo'n opstartfase meestal wel overbruggen. Er bestaat een verband tussen het vertraagd op gang komen van een pas getransplanteerde nier, en het overlijden van de getransplanteerde patiënt in de eerste maanden na transplantatie. Dr.
PEG als laxeermiddel kan acute nierschade veroorzaken
Hoewel het nog niet algemeen onderkend wordt, geeft ook het voorkeursmiddel bij laxeren voorafgaand aan een darmonderzoek risico op nierproblemen, schrijven Koreaanse onderzoekers. Dit middel geniet juist de voorkeur, omdat andere, eerder meer gebruikte middelen, onomkeerbare nierschade tot gevolg kunnen hebben. De onderzoekers denken wel dat de nierschade door het voorkeursmiddel meestal tijdelijk is, en vaak te voorkomen door voldoende vocht toe te dienen.
NierNieuws is onafhankelijk van bij de materie betrokken (semi-)commerciële en (semi-)overheidsinstelling.
Niernieuws heeft geen financiële connecties met patiënten- verenigingen of andere soortgelijke organisaties of
stichtingen.
Reageer ook op dit artikel