NierNieuws Column 'Enchanté !'

Nanny is even eten met een vriendin, daarom mag ik meteen nog een keer. Hierbij dan. Inmiddels is ook mijn linker oog bevrijd van zijn grijs-geel filter. De eerste dagen was de wereld, weliswaar in afnemende mate, nog een beetje soft focus. Maar de scherpte is volledig terug en de overbelichting is niet meer. De pupil heeft na zes dagen zijn volledige diafragmerend vermogen terug. De vette knipoog in volle zon is dus niet langer nodig. De omgeving blijkt veel kleuriger en scherper te worden afgebeeld dan ik jaren had beseft. Zo herken ik, net als mijn telezoom, op afstand weer het uitbotten van onze moerbeibomen en de kersenbloesem, onlangs nog een wazig wit, springt weer in het oog.

Deze tweede keer heb ik, op advies van de dienstdoende nefroloog, wél meteen gedialyseerd op de operatiewoensdagavond. En dat is me eigenlijk goed bevallen; alleen lezen met mijn goede rechteroog - het andere ging schuil achter die beschermende oogkap - was maar kort mogelijk. Dit noopte tot langer slapen, wat achteraf nog goed uitkwam. Op donderdagochtend namelijk waren wij, operatievrienden voor één dag, al om 8:15 uur opgetrommeld voor een postoperatief consult. Ontaard vroeg als je pas om één uur dertig in je bed bent gerold. En vanwege de nawerking van de (lokale) anesthesie, mocht ik niet eens zelf rijden; ik had namelijk voor die eerste twaalf uur afhankelijkheid na de operatie moeten tekenen. Nanny heeft me dus noodgedwongen - ondanks haar protesterende heup - naar het ophtalmologisch centrum gebracht: 'de lamme die de blinde leidt'. Dit gezegde werkt overigens meestal andersom!

In het centrum was de controle, relatief, zeer tevredenstellend: de arts trof een licht oedeem aan in het oog, maar werd daar niet zenuwachtig van. En zoals in de loop van een paar dagen bleek, had hij dat goed gezien. Dat oedeem had blijkbaar een belangrijk aandeel in het aanvankelijke soft focus effect: een licht troebel filter. En daarnaast stond bovendien het diafragma te ver open. Iedere fotograaf weet hoe dat op de scherpte inwerkt. De gebruikte pupilverwijders drensden kennelijk lang na. Het kan mijn falende nierfunctie zijn geweest, dat ze zo lang in het lichaam konden rondwolken. Tot mijn verrassing trof ik ter plaatse een dialysecollega aan, die samen met mij spoelt in dezelfde box. We liggen kop aan kop en hebben daardoor voldoende gelegenheid om nieuws uit te wisselen aangaande onze visuele prestaties. Die zijn tevredenstellend.

Het leven gaat echter onstuitbaar haar gang: ook het opnieuw verplichte oogdruppelen met antibiotica en ontstekingsremmers is weer blijmoedig aangevat door mijn geliefde: ikzelf giet namelijk de helft ernaast. Die flesjes moeten uiteraard wel de voorgeschreven twee en vier weken mee. Samen redden wij dat zeker. En dan over een maand een nieuwe bril, want de oude is te sterk geworden. Hoewel: bril? Ik typ dit alles zonder kijkglazen! Die bril moet echter, vanwege de verzekering, worden aangemeten door de oogarts. En dat loopt nog wel eens mis, want deze specialisten lijken de fysica van de lensbreking niet allemaal even stevig onder de knie te hebben (naar men zegt). Verscheidene Franse vrienden zeggen wel ergens een onbruikbaar pair de lunettes te hebben liggen. Ook de Franse medische zorg dus niet volmaakt? We zullen, scherp of wazig, wel zien! Aanmeten door de opticien, zoals in Nederland, zou waarschijnlijk beter wezen want die hebben er speciaal voor doorgeleerd. Misschien is dat een idee: laten nameten door deze specialisten.

Anders een nieuwe reden voor een bezoek aan het vaderland?

A la prochaine,

Ad
pagesperso-orange.fr/nanadno/