Levende nierdonoren lopen niet meer risico op een hartaandoening dan het gezondste deel van de totale bevolking. Een recente, beter onderbouwde, Canadese studie bevestigt dit.

Vijf eerdere studies in Noorwegen, Japan en Zweden en de USA leverden geen aanwijzingen op dat het risico op hartaandoeningen bij donoren en niet-donoren significant zou verschillen. Evenmin als een voorgaande Canadese studie uit 2008. Maar zorgverleners waren het nog niet eens over de betrouwbaarheid van die eerdere uitkomsten.

Wereldwijd staan jaarlijks 27.000 levende donoren een nier af. De risico's verbonden aan uitname van die nier zijn minimaal. Ook bestaat er niet meer dan een geringe kans dat de achtergebleven nier vroegtijdig uitvalt. Maar in het algemeen brengt een verminderde nierfunctie een grotere kans met zich mee op hartaandoeningen, één van de belangrijkste doodsoorzaken. En levende donoren doen afstand van de helft van hun beschikbare niermassa. Daarom moeten artsen de daaraan verbonden risico's goed kennen.

Volgens de onderzoekers bleek de nierfunctie na levende donatie wel degelijk te verminderen. Maar vergeleken met het gezondste deel van de algemene bevolking is het sterfterisico van levende donoren eerder lager dan hoger. Er zijn evenmin significante verschillen geconstateerd tussen donoren in verschillende leeftijdsgroepen. Bij dit alles speelt natuurlijk de voorafgaande strenge medische selectie een rol. Het effect daarvan is in deze studie niet compleet geëlimineerd.

Het huidige onderzoek beperkt zich tot de eerste tien jaar na transplantatie. Het kan dus zijn dat de kans op hartziekten bij levende donoren in latere jaren wel degelijk toeneemt. De onderzoekers bevelen dan ook aan om levende donoren over langere termijn te blijven volgen. Gezien het donortekort bestaat er een tendens om de medische selectiecriteria voor levende donatie te versoepelen. Ook de mogelijke gevolgen daarvan moeten nog nader worden onderzocht.