In 2011 realiseerde België 29,7 postmortale orgaandonoren per miljoen inwoners, het hoogste aantal wereldwijd. Dat is een recordstijging van 22%. Maar ondanks dit mooie cijfer bestaat er nog steeds een lange wachtlijst.

Dit schrijft Jeroen van Horenbeek in dagblad De Morgen. Spanje meldt 35,3 postmortale orgaandonoren per miljoen inwoners, maar daarbij gaat het om donoren waarvan tenminste één orgaan is uitgenomen. In België geldt een strengere norm: donoren waarvan tenminste één orgaan daadwerkelijk is getransplanteerd. Bovendien worden in Spanje relatief veel uitgenomen organen afgekeurd. Wie de uiteindelijke winnaar is spant er dus om.

Volgens Luc Colenbie, secretaris van de Belgisch Transplantatieraad, zijn de goede Belgische cijfers vooral te danken aan het geen bezwaarsysteem. Daardoor is het voor artsen gemakkelijker om met de nabestaanden te communiceren. Artsen hoeven niets te vragen. Zij informeren de nabestaanden als de overledene in aanmerking komt voor orgaandonatie. Slechts gemiddeld 15% van de nabestaanden weigert dan orgaandonatie.

Geregelde acties van de Belgische overheid om de bevolking ontvankelijker te maken voor orgaandonatie zijn de tweede reden. De informatiecampagne strekt zich ook uit tot ziekenhuizen zonder transplantatiecentrum. De Belgische Federal Overheidsdienst Volksgezondheid denkt er onder meer over om levende orgaandonoren een vergoeding te betalen voor ziekenhuiskosten, medicijnen en gederfde inkomsten.

Het totaal aantal patiënten op de wachtlijst is licht gedaald en bedraagt iets meer dan 1.200  (Eurotransplant). Vooral nier- en leverpatiënten werden sneller geholpen dan in 2010. Die wachtlijsten zijn gekrompen met 4,5%. De meeste Belgische patiënten moeten gemiddeld 3 tot 4 jaar geduld hebben, voordat er voor hen een orgaan beschikbaar komt.

De laatste jaren is het fenomeen Big Data zich aan het manifesteren. Naar het zich laat aanzien is dit een van de grote innovatieve ontwikkelingen van deze periode. De steeds groter wordende computercapaciteit en de ontsluiting van talloze informatiebronnen levert nieuwe mogelijkheden om grote hoeveelheden gegevens, van verschillende bronnen, te onderzoeken en conclusies te trekken.

Traditioneel wordt de omvang van medisch wetenschappelijk onderzoek met patiëntengegevens beperkt tot maar enkele bronnen. Denk aan medicatie, laboratoriumgegevens, interviews, uitkomsten van lichamelijk onderzoek. Ook het aantal betrokken patiënten is meestal beperkt tot een paar honderd tot enkele duizenden. Ook bij bevolkingsonderzoek naar de kenmerken van ziektebeelden is de hoeveelheid gegevens beperkt. Maar met de aanpak via Big Data kunnen gigantische aantallen patiënten, maar ook gezonde personen, met elkaar vergeleken worden op nagenoeg ieder vlak.

Lees meer »