NierNieuws Column 'Enchanté !'

Op dit moment ben ik, ondanks de vrijheid die het zou kunnen geven, weer tevreden dat ik niet voor thuis-dialyse heb gekozen. Veertien dagen geleden begon het te sneeuwen. Dat zijn we echt wel gewend hier: één of twee daagjes een leuke winterse witte wereld. Eén dag niet naar Taradeau vanwege de gladde 'virages' (slingers) in de weg en de ravijnachtige hellingen er naast. En eventueel eens elders onze boodschappen doen.

Maar deze keer sneeuwde het de hele middag, avond en nacht steeds steviger door; het was menens met vijfentwintig centimeter. Afbrekende takken die bovengrondse elektriciteit- en telefoonleidingen vernielen, bleken opeens weer reële werkelijkheid. Zelfs onze mimosa 'weent, met Willem Kloos, om bloemen in de knop gebroken. En vóór de uchtend van haar bloei vergaan'.

Vlak voor het nieuws van acht uur doofden dus opeens de lampen, floepten weer aan, vielen weer uit, nogmaals aan en toen uit, bleven de volgende paar uur dood; flitsten nog één keer kort aan en dat was het dan. Stroomuitval is hier niet geheel onbekend. En op een dergelijk moment besef je ook weer helder hoe zeer onze maatschappij afhankelijk is van rondrazende elektronen: geen Senseo-koffie, geen TV, geen telefoon, niet strijken of een column schrijven.

Wél een Beeren- en Beerinnenburg. Maar ook thuis-dialyse zou onmogelijk zijn geweest. SERENA beschikt zéker over een elektriciteitsgenerator en ik besef dat wij bij thuis-dialyse ook zo geëquipeerd hadden behoren te zijn. Maar nu brachten nog even alleen onze waxinelichtjes enig licht in deze duisternis; best gezellig bij tijd en wijle. Er restten ons even alleen woord- en geheugenspelletjes; alle Nederlandse plaatsnamen met een A, met een B, met een C. Na de D vonden we het bedtijd.

Maar SERENA is op de volgende sneeuwgladde woensdagavond-route met bochten en steile hellingen opeens weer angstig ver weg. Chasse-neiges (fraai woord voor sneeuwploegen en zoutstrooiers) zijn zo zuidelijk hoogstens beschikbaar voor de Péage (snelweg).

Opgegroeid in deze contreien, is Cathy nauwelijks of niet gewend aan 'echte' sneeuw. Een beetje overeenkomstig mijn hoop, reed daarom Mike voor. Een geboren en getogen Schot, goed gewend aan sneeuw en gladheid, en daardoor veel voorzichtiger dan veel autochtonen hier. Hij wilde, zei hij, zijn geliefde niet aan deze gladheid wagen en nam liever zelf het risico. Wél dronk hij bij ons blijmoedig 'haar' kopje koffie op, en begeleidde mij vervolgens onze hellende ijzige oprit op. Mijn 'Nordic-walking' sticks leverden daarbij zeer welkome extra ondersteuning. En bij terugkomst stonden ze me trouw en nog nuttiger weer tegen het muurtje van ons 'portail' op te wachten en vervolmaakten de steun die Mike ook nu weer verschafte. Kort na de dialyse ben ik regelmatig niet al te vast ter been en is mijn ski- of langlauf-techniek in hoge mate onvoldoende.

De dialyse in SERENA verliep, als u het wilt weten, gewoon en dus vlekkeloos, afgezien van mijn in de consternatie opnieuw vergeten EMLA-pleisters. Maar op vrijdag, twee dagen later, kreeg ik opeens een halfuur cadeau omdat het weerbericht in onze directe omgeving opnieuw sneeuw aankondigde. De hele weg vanaf Draguignan was 'schoon', maar zo'n tweehonderd meter voor ons huis was er een scherpe lijn en lag er opeens weer ruim vijf centimeter nieuwe witheid op de eerder droog gereden weg. Mike heeft me opnieuw veilig thuis gebracht. Maar voortaan is, op een stroeve weg, Cathy weer aan de beurt. Alleen liggen er links en rechts nog langzaam wegdooiende ijzige herinneringen. En ook onze tuin ligt er, in de schaduw, nog altijd erg wit bij. Ons verlangen naar Hollandse sneeuw is inmiddels wel gestild, het voorjaar is welkom.

à la prochaine,

Ad
pagesperso-orange.fr/nanadno/

NierNieuws Column 'Enchanté !'

Afgelopen week bracht ik een bezoek aan onze huisarts. Een rustige, meedenkende en weinig medicijnen voorschrijvende généraliste. Hij vroeg of het maandje St.Clair mij goed gedaan had en of de nachtdialyse Ad al merkbaar voordelen oplevert. Kortom hij was benieuwd naar hoe ons leven zich momenteel ontrolt. Wij spraken nogmaals over mijn niet aflatende pijnen in spieren en pezen. Een aan stress gerelateerde aandoening, die hij nu ook een naam gaf: Fibromyalgie. De hevigheid ervan varieert dagelijks en die onberekenbaarheid vind ik het meest belastend. In de medische wereld wordt er verschillend over gedacht, er bestaat ook geen medicijn tegen, maar ik merk zelf dat het weer en mijn psychische gesteldheid er een belangrijke rol in spelen. Leren accepteren en 'go with the flow', dat is en blijft het advies.

Lees meer »