Er bestaat onduidelijkheid of het uitrusten van niergetransplanteerden met een ureterstent voordeel oplevert voor de patiënt. Amerikaanse artsen hebben daarom uitgezocht hoe dit precies zit.

Een stent in het algemeen is een hol slangetje dat in een bloedvat of ander kanaal in het lichaam van een patiënt wordt geplaatst om te zorgen dat dat kanaal niet geblokkeerd raakt. Bij een ureterstent gaat het om een slangetje dat in de urineleider, die loopt tussen het nierbekken en de blaas, wordt geplaatst. Bij volwassenen is de urineleider van de eigen nieren ongeveer 30 centimeter lang, en 4 mm in doorsnee. De urineleider van een getransplanteerde nier is korter. De uiteinden van het slangetje zijn gekruld, om te zorgen dat het na plaatsing blijft zitten. Het kan voorkomen dat de stent een infectie veroorzaakt; om deze complicatie te voorkomen worden moderne stents vaak voorzien van een medicijncoating.

Terug naar het onderzoek. De artsen onderzochten 961 patiënten die tussen 2005 en 2009 een donornier hadden ontvangen. Bijna één derde van deze groep had een stent, de rest niet. Uit het onderzoek bleek dat het aantal complicaties aan de urinewegen (zoals lekkage) significant lager was in de stent-groep, en dit gold dan voornamelijk voor de groep getransplanteerden die een nier hadden ontvangen van een overleden donor. Daarentegen was het aantal urineweginfecties in diezelfde stent-groep hoger.

Ureterstents blijken het aantal urinewegcomplicaties te verminderen, maar het aantal urineweginfecties te verhogen. De artsen raden aan altijd stents te plaatsen bij niertransplantaties van overleden donoren. Voor transplantaties van levende donoren is nader onderzoek nodig.