Opnieuw buigen de Amerikaanse volksvertegenwoordigers zich over de vergoeding van medicijnen tegen afstoting aan getransplanteerde nierpatiënten. Inmiddels mengen zich ook buitenlanders in het debat. Door het gebruikte vergoedingensysteem liggen de overlevingskansen van nierpatiënten in de Verenigde Staten namelijk onnodig veel lager dan in andere westerse landen. 

Getransplanteerde nierpatiënten in de Verenigde Staten krijgen hun medicijnen tegen afstoting drie jaar lang vergoed door staatsvoorziening Medicare. Daarna moeten ze die zelf betalen, tenzij ze arbeidsgehandicapt zijn of 65 jaar of ouder. Patiënten met een particuliere verzekering krijgen wel langer een vergoeding, maar er zijn maar weinig nierpatiënten die zich zo'n verzekering kunnen veroorloven. Dat heeft tot gevolg dat een zeer groot deel van de patiënten na drie jaar stopt met zijn medicijnen omdat die onbetaalbaar zijn, en de nieren verloren gaan.

De cijfers zijn ernaar: in landen als Canada en het Verenigd Koninkrijk ligt de 5-jaars overleving van nierpatiënten met een eerste getransplanteerde nier van een overleden donor rond de 80 procent, en na tien jaar nadert dit percentage nog altijd de 60. In de Verenigde Staten is het respectievelijk 69 en 43 procent.

Dialyse wordt wel onbeperkt vergoed, hoewel het duurder is en de overlevingskansen van de patiënten lager liggen, al helemaal als ze eerst getransplanteerd zijn geweest. De kans dat een Amerikaanse nierpatiënt vervolgens voor de tweede keer getransplanteerd wordt ligt laag, door het tekort aan nieren, de verslechterde gezondheidstoestand en de hoeveelheid afweerstoffen die de patiënt tijdens de eerste transplantatie heeft opgebouwd.

In 2009 is al geprobeerd deze vreemde kronkel in de wet recht te trekken, maar toen zonder resultaat. Congressleden meenden toen dat gelden die besteed zouden worden aan het levenslang vergoeden van medicijnen voor getransplanteerden, de beschikbare middelen voor dialysepatiënten zouden doen afnemen. Dat er daardoor minder dialysepatiënten zouden zijn, kon blijkbaar niet voldoende duidelijk gemaakt worden. Nu is er opnieuw een amendement ingediend op de Social Security Act, The Comprehensive Immunosuppressive Drug Coverage for Kidney Transplant Patients Act (H.R. 2969). 

Twee Canadese nefrologen, John Gill (Vancouver) en Marcello Tonelli (Edmonton), hebben een oproep geschreven in The New England Journal of Medicine om dit amendement te ondersteunen. Volgens hen is een transplantatie al na twee jaar financieel voordeliger dan dialyse. Ze schrijven dat economen verwachten dat Medicare 200 miljoen dollar op jaarbasis kan besparen door de medicatie te blijven vergoeden. Volgens Gill en Tonelli is het voorstel de manier om levens te redden van nierpatiënten en de sterftecijfers op een vergelijkbaar niveau te krijgen als in andere ontwikkelde landen.

Ook voeren ze een nieuw argument aan: de Amerikaanse overheid doet geen recht aan de mensen en nabestaanden die een nier afstaan, door zo met deze gift om te gaan. Dat zou de animo om te doneren kleiner maken, waardoor de problemen in de toekomst alleen maar toenemen.

Lees meer over dit onderwerp:
VS: Velen verliezen transplantaatnier door geldgebrek
Mogelijk langer vergoeding medicijnen getransplanteerden VS