NierNieuws Column 'Enchanté !'

Alweer een nieuw jaar. En daarom ook van mij 'Les Meilleurs Voeux', wat u mag vertalen met 'de beste wensen voor u en uw geliefden'. Nog maar honderd zevenenveertig dialyses en dan is het alweer Oud Jaar. Ik heb er namelijk van de honderdzesenvijftig al weer negen opzitten. Gewoon een kwestie van rustig door spoelen. Ik noemde al eens eerder 'dat het leven sneller gaat wanneer je ouder wordt'.

Denk overigens niet dat ik, nog midden in de winter, alweer zo'n hang heb naar de volgende. Het gaat er puur om dat ik mij heb gevoegd in de gang der seizoenen en daar nog lang in mee hoop te mogen draaien. Maar binnenkort komen natuurlijk eerst weer aangenaam warmere en zonniger periodes; periodes van lange zomeravonden op het terras.  En vervolgens 'ontbot' dan ook alweer een nieuwe wijn. Maar eerst mogen we dus nog even door deze winter heen die ons mede het 'thuisgevoel' van wisselende seizoenen inprent.  Een winter die hier normaal gesproken iets 'grimmiger' wordt vanaf de tweede helft van januari tot een aardig eindje in februari. Mogelijk zelfs met een of twee dagen sneeuw waardoor ik me dan even niet waag aan een rit naar Taradeau, want die weg kent teveel bochten en vooral ook steile dieptes ernaast. En gestrooid of geruimd wordt er niet. Maar de wintertijd is ook de tijd van de geel bloeiende mimosa en winterjasmijn. En lekker 'smûk' (Fries voor 'gezellig'; spreek uit 'smoek') bij de openhaard.

We dialyseren in SERENA inmiddels weer 'onder ons', want de gasten van de andere groep, die vanwege Kerst en Oud en Nieuw tijdelijk bij ons waren 'ingekwartierd', zijn weer naar hun eigen vertrouwde avonden teruggekeerd. Volgende keer, eind dit jaar dus, zal het waarschijnlijk weer onze beurt zijn om ons in te passen in het gebeuren van die anderen. Ik schrijf 'waarschijnlijk' omdat we een schrikkeljaar beleven en ik dus nog even niet wil zien hoe Kerst en Oud en Nieuw zullen vallen.

Het kan bovendien ook nog heel anders uitpakken. Er staan mogelijk voor 2012 grote veranderingen in de sterren. In december vorig jaar werden we voorzichtig gepolst of er voldoende belangstelling was voor nachtdialyse. En die is er. Ook ik heb mijn belangstelling kenbaar gemaakt; het is beter voor hart en bloedvaten en mogelijk voor nog meer zaken. Er wordt langer, dus intenser gefilterd, maar rustiger gepompt. En dat is, zoals blijkt uit internationaal onderzoek, beter voor je welbevinden en overlevingskansen (nog minstens twintig jaar hè).

Deze nachtbehandeling zou, voor zover nu duidelijk, ongeveer inhouden: om eenentwintig uur aanprikken en om vijf uur worden afgekoppeld. Dus rond zes uur thuis.  Waarschijnlijk moet ik me dan nog een aantal uren terugtrekken in de gastenkamer. Nanny heeft ook recht op haar nachtrust. Naar ik vermoed moeten er echter nog wat praktische hobbels worden genomen. Een aantal infirmières moet bereid worden gevonden om de klus te klaren. Het zijn natuurlijk nog veel echtere nachtdiensten dan die ze nu draaien. En hun 'thuisfront' moet ook akkoord gaan. Zelf heb ik nog een belangrijk 'maar' met betrekking tot mijn eigen nachtrust: kan ik een complete 'nacht' bijslapen tijdens deze dialyse. En verder interesseert mij hevig hoe men eventuele 'onverhoedse bloedingen' bewaakt; zodat ik niet ongemerkt, al slapende, 'leeg loop'. Ik heb er wel vertrouwen in dat de HDF correct wordt herberekend van vier en een half uur dialyse naar acht uur. Voorlopig hebben Nanny en ik een 'positieve grondhouding' in dezen! Waar ken ik dat ook al weer van?

à la prochaine,

Ad
pagesperso-orange.fr/nanadno/