Antibiotica verergeren misschien de kans op nierstenen
Door Jeroen van Setten
Antibiotica kunnen de aanwezigheid van een vrij algemeen voorkomende darmbacterie die oxalaat metaboliseert verminderen. Het is heel goed mogelijk dat patiënten daardoor gevoeliger worden voor de vorming van calciumoxalaatnierstenen.
De Oxalobacter formigenes (OF) bacterie is een commensaal organisme dat in de dikke darm van een groot deel van de volwassen bevolking leeft. De bacteriën metaboliseren oxalaat als hun enige bron van energie. Door het verminderen van de beschikbaarheid van oxalaat in het voedsel, verminderen deze bacteriën het risico op hyperoxalurie, en daarmee de ontwikkeling van calciumoxalaat stenen.
Bij patiënten die een endoscopie hadden ondergaan vergeleken onderzoekers het effect van antibiotica op de OF bacterie bij twee groepen. Een groep die antibiotica kreeg vanwege de aanwezigheid van de Helicobacter pylori, verantwoordelijk voor het onstaan van maagzweren in de maag en een controlegroep die geen antibiotica kreeg. Op verschillende momenten bekeken de wetenschappers de kolonisatie van de Oxalobacter formigenes in de ontlasting.
Bij de antibioticagroep nam bij degenen die in eerste instantie positief testten op de Oxalobacter formigenes de aanwezigheid van die bacterie in de loop van het onderzoek (6 maanden) sterk af. Na zes maanden was er in de antibioticagroep gemiddeld nog maar een derde van de hoeveelheid bacteriën over. In de controlegroep was dat 90%.
Als de theorie klopt, zouden deze mensen daardoor veel meer oxaalzuur uit hun voeding opnemen, en meer risico lopen op calciumoxalaatnierstenen.
|
Risico op gebroken heup onveranderd hoog bij dialysepatiënt
Heupfracturen komen nog steeds vaak voor bij nierpatiënten, ondanks de vooruitgang die de laatste jaren is geboekt bij het behandelen van nierziektegerelateerde botproblemen. Dit blijkt uit onderzoek uitgevoerd aan Stanford University (Californië, VS).
Met de achteruitgang van de nierfunctie verslechtert ook de mineraalhuishouding van de botten, met pijn in de botten en botbreuken tot gevolg. Dit wordt 'renale osteodystrofie' genoemd. Vooral heupfracturen zijn riskant; bij oudere patiënten is het risico op overlijden groot. Daarom is er de laatste decennia veel aandacht besteed aan de behandeling van renale osteodystrofie, maar uit het Amerikaanse onderzoek blijkt dat deze behandeling maar gedeeltelijk effect sorteert. Het risico dat een dialysepatiënt een heupfractuur oploopt is nog altijd vijf keer zo hoog als bij vergelijkbare niet-nierpatiënten.
'Uitlaatgassen gevaarlijk voor de nieren'
Onderzoekers uit Boston zijn op het idee gekomen de plaats waar iemand woont, te koppelen aan de nierfunctie. Ze waren benieuwd of de nabijheid van een weg waar veel uitlaatgas wordt geproduceerd, samenhangt met een slechtere nierfunctie. Het was al bekend dat de nabijheid van een grote weg een risico vormt op hart- en vaatziekten.
'Onderscheid acute en chronische nierschade bij spoedopname klopt vaak niet'
Traditionele markers zijn niet geschikt om in de eerste 24 uur het onderscheid te maken tussen blijvende en herstellende acute nierschade bij patiënten die op een intensive care belanden, schrijven Franse onderzoekers. Misschien betekent dat zelfs wel dat het onderscheid tussen beide vormen van schade niet zo zwart-wit is als tot nu toe gedacht wordt, trekken Australische wetenschappers de conclusie.

Gepubliceerd: woensdag 23-11-2011


NierNieuws is onafhankelijk van bij de materie betrokken (semi-)commerciële en (semi-)overheidsinstelling.
Niernieuws heeft geen financiële connecties met patiënten- verenigingen of andere soortgelijke organisaties of
stichtingen.
Reageer ook op dit artikel