Het bericht dat deze week in verschillende media opdook dat een verhoogde spiegel van een bepaald hormoon het overlijdensrisico van nierpatiënten kan voorspellen, is een bevestiging van wat steeds duidelijker wordt. De fosfaathuishouding speelt een zeer belangrijke rol, en niet zozeer fosfaat zelf, als wel het hormoon dat de spiegel hiervan regelt, is van belang als indicator.

Een sterk verstoorde fosfaathuishouding is een van de factoren die het risico op overlijden van nierpatiënten vergroten. Dat geldt in alle stadia: patiënten met een nog niet zo slechte nierfunctie maar een relatief slechte fosfaathuishouding, gaan harder achteruit dan degenen bij wie het fosfaat beter gereguleerd blijft. Hoewel oorzaak en gevolg binnen dit systeem in het lichaam nog niet duidelijk zijn, komt uit steeds meer onderzoeken naar voren dat niet zozeer de fosfaatspiegel zelf, als wel het hormoon fibroblast groeifactor 23 (FGF-23) in elk geval een goede indicator is voor de risico's die nierpatiënten lopen. Ook uit deze week gepubliceerd onderzoek, uitgevoerd aan de universiteit van Colorado, blijkt dat weer.

De onderzoekers, onder leiding van Michel Chonchol, maten de FGF-23 concentratie in het bloed van 1099 patiënten met gevorderde chronische nierziekte. Ze deelden de patiënten in op basis van deze concentratie, in vier groepen met oplopende waarden. In de drie jaar die volgden op de meting, overleed 41 procent van de patiënten. Een op de vijf maakte een hartinfarct of beroerte door, en bij ruim de helft moest dialyse gestart worden.

Uit een statistische analyse bleek dat de patiënten die bij aanvang de laagste concentraties FGF-23 in hun bloed hadden, het laagste risico liepen op overlijden. Ook was het risico op een hartaanval of om te moeten beginnen met dialyse in de twee groepen met de hoogste waarden duidelijk groter. Bij gevorderde chronische nierziekte, concluderen de onderzoekers, vertoont FGF-23 een sterk en onafhankelijk verband met sterfte, hart- en vaatproblemen en het moeten starten met dialyse.

Uit andere onderzoeken blijkt ook dat niet alleen bij een gevorderde nierfunctiestoornis, maar al eerder, FGF-23 een voorspellende waarde voor het verloop van de ziekte heeft. FGF-23 gaat eerder afwijken dan de fosfaatspiegels zelf, wat volgens Chonchol een kans biedt om eerder in te grijpen.

Hepatitis C wordt tegenwoordig meestal behandeld met medicatie gebaseerd op interferonen. In het algemeen wordt aangenomen dat een dergelijke behandeling bij niergetransplanteerden het risico op afstoting van de donornier sterk verhoogt, en bovendien de hepatitis C niet effectief bestrijdt. Saoedisch onderzoek laat echter zien dat interferontherapie beter werkt dan gedacht, en dat het risico op afstoting klein is.

Hepatitis C is leverinfectie die veroorzaakt wordt door het hepatitis C-virus. De standaardbehandeling bestaat uit medicatie zoals peginterferon en ribavirin, die gebaseerd zijn op interferonen. Interferonen zijn eiwitten die de cellen van het immuunsysteem in staat stellen onderling te communiceren. Schattingen van het aantal geïnfecteerden met hepatitis C wereldwijd lopen uiteen van 130 tot 200 miljoen. Hepatitis C komt relatief vaak voor onder patiënten met ernstige nierinsufficiëntie; zij lopen het dan vaak in het ziekenhuis op.

Voor het Saoedische onderzoek werden 32 nierpatiënten met chronische hepatitis C onderzocht, die tussen november 2007 en december 2011 een donornier hadden ontvangen. De deelnemers kregen gedurende bijna een jaar medicatie gebaseerd op interferonen. Een ongeveer even grote controlegroep ontving een andere behandeling.

Lees meer »