In het Amerikaanse toekenningssysteem voor donornieren zoekt men bij kinderen vooral naar een jonge donor met de juiste bloedgroep en liefst zo snel mogelijk. Naar HLA (antigeen) mismatching kijkt men nauwelijks. En dat terwijl een mismatch het risico op afstoting aanzienlijk kan vergroten.

Amerikaanse onderzoekers pleiten ervoor voor iedere jonge patiënt een individuele afweging te maken tussen een mogelijk langere dialyseperiode en de kans op een perfecte match. Daarnaast vinden ze dat de donornieren ook van verder weg zouden moeten kunnen komen, dan nu bij de lokale allocatiesystemen gebeurt. Dat zou de kans op en perfecte match binnen een acceptabele termijn vergroten.

Bij de toewijzing van postmortale donornieren is het van belang af te wegen hoe goed een nier past bij de ontvanger, en hoe lang die al op de wachtlijst staat. Sneller transplanteren is beter, maar een nier met meer mismatches geeft een groter risico op afstoting. In de Verenigde Staten is het bovendien zo, dat er bij kinderen vooral gekeken wordt naar de kwaliteit van de donor en de nier, omdat betere nieren over het algemeen langer meegaan, wat bij kinderen van groot belang is.

Aan de andere kant is het ook zo dat de kans vrij groot is dat getransplanteerde kinderen later in hun leven nog eens een nieuwe nier nodig hebben. Hebben ze eerder een orgaan gehad dat niet zo goed matchte, dan is het risico groter dat ze veel antistoffen hebben aangemaakt, wat een volgende transplantatie bemoeilijkt.

Amerikaanse wetenschappers hebben onderzocht wat het effect is van HLA-DR mismatches op afstoting, de overleving van de getransplanteerde nier en sensibilisatie bij kinderen. Ze gingen daarbij uit van de 178 kinderen en jongeren die tussen 1997 en 2006 een nier hadden gekregen in een en hetzelfde centrum, en ook allemaal hetzelfde middel tegen afstoting gebruikten. Ze probeerden ook de kans te berekenen dat er een geschikte donor gevonden kon worden, op basis van HLA-DR matching, binnen het lokale toekenningssysteem.

De een- en vijfjaarsoverleving van de nieren was 97 en 82 procent. HLA-DR mismatches waren een duidelijke risicofactor voor afstoting. Patiënten met een of twee mismatches bleken een 1,7 keer zo groot risico hierop te lopen als patiënten zonder deze mismatches. HLA-DRB1 mismatching bleek op zich geen risicofactor voor het falen van de getransplanteerde nier of sensibilisatie, maar doorgemaakte afstotingen, waarop het risico groter is bij mismatches, zijn dat wel.

Hoewel het dus beter zou zijn om HLA-mismatches volledig te vermijden, bleek de kans op het vinden van een jonge donor, waarvan de nier in dit opzicht perfect past én die dezelfde bloedgroep heeft, in het bestaande lokale toekenningssysteem extreem klein. Minder dan twee procent van de donoren voldoet hieraan, voor de meeste patiënten. En voor kinderen uit de Aziatische minderheid, is dat percentage nog lager.

De onderzoekers denken dat als het huidige systeem gehandhaafd blijft, de meeste kinderen er meer bij gebaat zijn korter te dialyseren en een nier te krijgen met een of twee mismatches, dan te wachten op een perfecte nier. Maar ze raden ook aan, het gebied waarbinnen donoren en ontvangers gekoppeld worden uit te breiden, zodat de kans op een goede match groter wordt. Ook vinden ze dat voor elk kind berekend zou moeten worden hoe groot de kans op een perfecte match is, en aan de hand daarvan bepaald zou moeten worden of daarop gewacht wordt, of dat het kind eerder een, minder goed passende, nier krijgt.