Kinderen met Nefrotisch Syndroom die ondanks een zeer hoge dosis prednison terugvallen krijgen, reageren ook op cyclofosfamide slechter dan kinderen bij wie zulke terugvallen bij lagere doses optreden. Andere factoren blijken hierover niets te kunnen voorspellen.

Bij kinderen met het Nefrotisch Syndroom die reageren op prednison, maar ondanks dat medicijn regelmatig opvlammingen van de ziekte hebben, waardoor ze niet meer zonder kunnen, is cyclofosfamide (Endoxan) een van de medicijnen die de afgelopen decennia als vervanger is ingezet. Soms is het hiermee wel mogelijk een langere ziekte- en medicijnvrije periode tot stand te brengen.

Braziliaanse wetenschappers probeerden te achterhalen of er factoren zijn die kunnen voorspellen of deze kinderen met cyclofosfamide wel in langdurige remissie kunnen komen. Zij bestudeerden de ziekte- en behandelgeschiedenis van 108 kinderen met deze nierziekte. Die waren allemaal afhankelijk van prednison en werden daarom behandeld met tabletten cyclofosfamide. De onderzoekers verdeelden de kinderen in twee groepen: zij die met cyclofosfamide een ziektevrije periode van ten minste vijf jaar hadden doorgemaakt, en de kinderen bij wie de ziekte al eerder weer de kop op stak. In beide groepen vergeleken ze zaken als geslacht, leeftijd dat de ziekte zich openbaarde, onderliggende aandoening en medicijndosis.

Uiteindelijk bleek de enige factor die de ziektevrije periode beïnvloedde, de mate van prednisonafhankelijkheid te zijn. De kinderen in de groep die geen remissie van ten minste vijf jaar hadden bereikt, vielen daarvóór ook bij een gemiddeld hogere dosis terug dan de kinderen bij wie cyclofosfamide wel voor vijf jaar zonder Nefrotisch Syndroom zorgde.

De onderzoekers hebben berekend dat vooral kinderen die terugvallen krijgen bij een prednisondosis van meer dan 1,4 mg per kilogram lichaamsgewicht, slecht reageren op cyclofosfamide.