Diabetesmedicijn vertraagt groei cystenieren
Door Gerard Kok
Amerikaanse onderzoekers hebben ontdekt dat pioglitazon, een medicijn dat gebruikt wordt om diabetes te behandelen, ook de ontwikkeling van cysten bij patiënten met cystenieren vertraagt.
Cysten zijn met vocht gevulde holtes. Als er meerdere van zulke holtes in de nieren aanwezig zijn, spreekt men van Polycystic Kidney Disease (PKD, cystenieren). PKD komt bij ongeveer 1 op de 1000 mensen voor, en is daarmee de meest voorkomende levensbedreigende genetische aandoening. Er is, behalve niertransplantatie, geen goede behandeling voor PKD.
Pioglitazon behoort tot de thiazolidinedionen, medicijnen die de insulineresistentie in de lever en nieren verlagen. Daarom wordt het vaak voorgeschreven bij de behandeling van diabetes (suikerziekte). Het wordt, anders dan sommige andere thiazolidinedionen, als een veilig medicijn beschouwd. Eén van de bijwerkingen is echter het vasthouden van vocht, waardoor oedeem kan ontstaan.
Het onderzoek richtte zich aanvankelijk op het achterhalen van de reden dat pioglitazon aanzet tot vochtophoping. Toen de onderzoekers dit mechanisme begrepen, het medicijn blijkt invloed te hebben op chloridekanalen in de cel, realiseerden zij zich dat pioglitazon vanwege datzelfde mechanisme wellicht heel goed ingezet zou kunnen worden ter behandeling van PKD. Tests op ratten met PKD bevestigde dit vermoeden.
De onderzoekers hopen dat pioglitazon spoedig kan worden ingezet als medicijn tegen PKD, hoewel er nog wel meer onderzoek gedaan moet worden voor het zover is.
Gepubliceerd: donderdag 24-03-2011
Bron: Indiana University School of Medicine | Nog geen reacties
 |
|
|
|
Risico op gebroken heup onveranderd hoog bij dialysepatiënt
Heupfracturen komen nog steeds vaak voor bij nierpatiënten, ondanks de vooruitgang die de laatste jaren is geboekt bij het behandelen van nierziektegerelateerde botproblemen. Dit blijkt uit onderzoek uitgevoerd aan Stanford University (Californië, VS).
Met de achteruitgang van de nierfunctie verslechtert ook de mineraalhuishouding van de botten, met pijn in de botten en botbreuken tot gevolg. Dit wordt 'renale osteodystrofie' genoemd. Vooral heupfracturen zijn riskant; bij oudere patiënten is het risico op overlijden groot. Daarom is er de laatste decennia veel aandacht besteed aan de behandeling van renale osteodystrofie, maar uit het Amerikaanse onderzoek blijkt dat deze behandeling maar gedeeltelijk effect sorteert. Het risico dat een dialysepatiënt een heupfractuur oploopt is nog altijd vijf keer zo hoog als bij vergelijkbare niet-nierpatiënten.
'Uitlaatgassen gevaarlijk voor de nieren'
Onderzoekers uit Boston zijn op het idee gekomen de plaats waar iemand woont, te koppelen aan de nierfunctie. Ze waren benieuwd of de nabijheid van een weg waar veel uitlaatgas wordt geproduceerd, samenhangt met een slechtere nierfunctie. Het was al bekend dat de nabijheid van een grote weg een risico vormt op hart- en vaatziekten.
'Onderscheid acute en chronische nierschade bij spoedopname klopt vaak niet'
Traditionele markers zijn niet geschikt om in de eerste 24 uur het onderscheid te maken tussen blijvende en herstellende acute nierschade bij patiënten die op een intensive care belanden, schrijven Franse onderzoekers. Misschien betekent dat zelfs wel dat het onderscheid tussen beide vormen van schade niet zo zwart-wit is als tot nu toe gedacht wordt, trekken Australische wetenschappers de conclusie.
NierNieuws is onafhankelijk van bij de materie betrokken (semi-)commerciële en (semi-)overheidsinstelling.
Niernieuws heeft geen financiële connecties met patiënten- verenigingen of andere soortgelijke organisaties of
stichtingen.
Reageer ook op dit artikel