Donornieren van donoren die zijn overleden aan een hartstilstand (non-heart-beating donoren) functioneren op lange termijn net zo goed als donornieren van hersendode donoren.

Om het tekort aan donornieren op te vangen, worden steeds vaker NHB-donornieren getransplanteerd, maar er bestonden nog vraagtekens bij het functioneren van deze nieren op de langere termijn. Om deze vraagtekens weg te nemen, hebben Britse artsen de gegevens van iets meer dan 9.000 getransplanteerden onderzocht. Ongeveer 10% van de donornieren voor deze getransplanteerden was afkomstig van een NHB-donor, de overige van hersendode donoren.

Er bleek geen verschil te zijn in het functioneren van nieren van NHB-donoren vergeleken met die van hersendode donoren. Wel bleek uit het onderzoek dat hogere leeftijd, zowel van donor als van ontvanger, een negatieve invloed had op het functioneren van een NHB-donornier. Ook als er tussen uitname en transplantatie meer dan 12 uur zat, had dat een zelfde negatieve invloed. De mate van HLA-matching (de mate waarin Humaan leukocytenantigenen in donornier en ontvanger overeenkomen) bleek het functioneren van de donornier ook (enigszins) negatief te beïnvloeden, maar deze uitkomst bleek onvoldoende significant.

Op langere termijn doen NHB-donornieren het dus even goed als donornieren van levende donoren, maar de onderzoekers concluderen wel dat de tijd tussen uitname en transplantatie zo kort mogelijk moet zijn, en dat de leeftijd en HLA van donoren en ontvangers zo goed mogelijk overeen zou moeten komen.