Een minieme variatie in het DNA van een nierdonor blijkt het risico op chronische afstoting bij de ontvanger met ongeveer de helft te vergroten. Gelukkig is die variatie bij niet meer dan 1 op de 10 donoren aanwezig.

Het gen CAV1 is betrokken bij fibrose van weefsels in het lichaam. Britse onderzoekers vroegen zich af of kleine variaties in het DNA, zogenaamde SNP's, invloed hebben op de mate waarin iemand gevoelig is voor het ontstaan van fibrose. Om dit te achterhalen keken ze naar getransplanteerde nierpatiënten, omdat fibrose in de getransplanteerde nier een belangrijke oorzaak van chronische afstoting is.

Omdat het natuurlijk om een nier van een ander gaat, keken de wetenschappers naar genetische variatie bij de donor en bij de ontvanger. Van beiden kunnen cellen bijdragen aan het ontstaan van fibrose in de getransplanteerde nier, en daarmee aan transplantaatfalen. Voor het onderzoek verzamelden ze DNA van 785 nierdonoren en de bijbehorende ontvangers. Daarna controleerden ze hun bevindingen nog eens bij een andere groep van 697 donoren met ontvangers.

Kleine variaties in het gen CAV1, één specifieke SNP, bij de donor blijken duidelijk verschil te maken voor de overlevingskansen van de getransplanteerde nier. Andere variaties, of verschillen in dit gen bij de ontvanger, hebben geen invloed. Nierpatiënten van wie de donor op die ene plaats in het gen het basepaar AA heeft, verliezen anderhalf keer zo vaak hun nier als getransplanteerden bij wie het DNA van de donor een andere combinatie kent.

'Hoewel maar ongeveer 10 procent van de donoren van het genotype AA was, biedt deze genetische variatie toch kansen om een subgroep te onderscheiden die een hoger risico op afstoting loopt,' stellen de onderzoekers.