Volgens reumatoloog Ingrid van Gameren is het bij systemische amyloïdose nauwelijks meer nodig een biopt van de nier of het hart te nemen. In plaats daarvan volstaat meestal een, veel minder risicovol, biopt uit het buikvet. Van Gameren promoveert vandaag in Groningen op haar onderzoek.

Amyloïdose is een zeldzame eiwitstapelingsziekte. Bij systemische amyloïdose kan stapeling plaatsvinden in het hart, de nieren, de lever en de zenuwbanen. Het is een potentieel ernstige ziekte die kan leiden tot de dood. Er worden drie belangrijke vormen van amyloïdose onderscheiden. Voor elke vorm van amyloïdose is de behandeling anders. Het is dus belangrijk het juiste type amyloïdose vast te stellen. Dit gebeurt door middel van biopten, bijvoorbeeld uit een van de nieren. Maar een biopsie brengt altijd risico's met zich mee, bijvoorbeeld op een bloeding.

Uit het onderzoek van Van Gameren blijkt nu dat ook de hoeveelheid amyloïd in het buikvet voorspellende waarde heeft voor de ernst van de ziekte en voor de prognose, en een waardevolle vervolgparameter is. Een buikvetbiopt is veel minder belastend. In haar proefschrift biedt Van Gameren een klinisch, praktisch overzicht voor het stellen van de diagnose, het juist typeren van het amyloïd, hoe de ziekte-ernst vast te stellen, een prognose-inschatting te maken en de vervolgparameters juist te kiezen. Vervolgens geeft ze een beschrijving van de therapeutische mogelijkheden.

Promotie mw. I.I. van Gameren: woensdag 18 november 2009 16:15 uur
Titel proefschrift: Diagnostic and therapeutic modalities in systemic amyloidosis

Promotores: prof.dr. E. Vellenga en prof.dr. M.H. van Rijswijk

Locatie: Academiegebouw, Broerstraat 5, Groningen

Niet-westerse kinderen krijgen in Nederland, België en Duitsland een andere nierfunctievervangende therapie (dialyse of niertransplantatie) met minder goede uitkomsten dan westerse kinderen. Ook rapporteren kinderen met een niet-westerse achtergrond een slechtere kwaliteit van leven, vooral wat betreft schoolprestaties en emotioneel functioneren.

Dit staat in het proefschrift van Nikki Schoenmaker. Zij vergeleek de behandeling van dialysepatiënten in Nederland, België en een deel van Duitsland. Doel was de kwaliteit van de behandeling van kinderen met terminaal nierfalen te verbeteren. Tot de komst van het RICH-Q project (Renal Insufficiënty therapy in Children- Quality assessment and improvement) in 2007, bestond er geen structureel inhoudelijk overleg over dialysepatiënten tussen de verschillende behandelcentra.

Uit haar analyse kwamen grote verschillen aan het licht tussen die centra. Een groot deel van deze variatie is te verklaren uit het ontbreken van goede richtlijnen voor kinderen met terminale nierinsufficiëntie. Verder wijst ze erop dat vroege detectie van hartziekten essentieel is om de prognose van kinderen met nierfalen te verbeteren. Een conventionele echo is geen goede methode om hartziekten op te sporen bij deze kinderen. Andere echotechnieken (TDI en Speckle Tracking) zijn gevoeliger en beter reproduceerbaar.

Lees meer »