Britten bepalen straks zelf naar wie organen gaan na overlijden
Door Merel Dercksen
Als het aan de regering ligt, kunnen Britten binnenkort aangeven aan wie ze hun organen willen doneren als ze overlijden. Aanleiding voor de wetswijziging is de ophef die vorig jaar ontstond toen een Britse dialyserende moeder geen nier van haar plotseling gestorven dochter kreeg, omdat anderen hoger op de wachtlijst stonden.
Barones Thornton
De regels voor toewijzing van postmortale organen in Groot-Brittannië zijn vergelijkbaar met die in Nederland en België: wanneer een overledene als donor geregistreerd staat, gaan de organen naar de meest geschikte personen op de wachtlijst. Nabestaanden hebben geen invloed op wie de organen ontvangen en ook de donor zelf kan niet, bij leven, een voorkeur uitspreken. Maar in dat laatste komt dus verandering.
Barones Finlay van Llandaff, voormalig president van de Royal Society of Medicine, heeft het Britse Hogerhuis voorgesteld de wet zo te wijzigen, dat donoren kunnen laten vastleggen wie na hun dood hun organen zou moeten ontvangen. Dat kan een bij name genoemd familielid of vriend zijn, die wel al op de wachtlijst moet staan. Uiteraard op voorwaarde dat de organen voor donatie geschikt blijken en dat er een match is met de voorgenomen ontvanger. Mensen zijn zo, volgens de barones, in staat echt de 'gift of life' te geven. Volgens Finlay zal het daardoor voor nabestaanden ook makkelijker worden, met het verlies om te gaan.
Barones Thornton, gezondheidswoordvoerder voor Labour in het Hogerhuis, maakte deze week bekend dat de regering van plan is in april de wetswijziging door te voeren. Een uitzonderingssituatie zal blijven bestaan voor noodgevallen, dan wordt de voorkeur van de donor ondergeschikt. De verwachting is, dat er ongeveer honderd voorkeursdonaties per jaar zullen gaan plaatsvinden.
De wetswijziging is het gevolg van de ophef die vorig jaar ontstond. Een jonge vrouw die altijd had gezegd dat ze een nier aan haar dialyserende moeder wilde doneren, overleed plotseling voor het zover was. Volgens de regels had haar moeder geen recht op haar organen en gingen de nieren naar anderen, die hoger op de wachtlijst stonden.
Gepubliceerd: dinsdag 24-03-2009
Bron: Telegraph | Reacties (1)
 |
|
|
|
Consumentenbond: 'Preferentiebeleid werkt angst en onzekerheid in de hand'
Het huidige preferentiebeleid voor geneesmiddelen leidt bij consumenten tot verwarring en angst. Dat stelt de Consumentenbond op basis van de vele emotionele meldingen die op zijn meldpunt preferentiebeleid binnenkomen. Veel consumenten zijn door wisselende doosjes en pillen bang dat ze het overzicht kwijtraken of een verkeerde hoeveelheid medicijnen nemen.
De Consumentenbond vindt dat de klachten zo essentieel zijn dat het huidige preferentiebeleid aangepast moet worden. Een ander groot probleem is volgens de bond dat sommige medicijnen niet op voorraad zijn. Daardoor wachten consumenten in spanning of het medicijn wel op tijd komt of dat het überhaupt wel leverbaar is.
Orgaanhandelschandaal Kosovo: veroordelingen tot 8 jaar
In Kosovo zijn vijf mensen na een zeer langdurige rechtszaak veroordeeld wegens handel in organen. Ze hebben in 2008 in de Medicus Kliniek in de Kosovaarse hoofdstad Pristina ten minste 30 transplantaties laten uitvoeren. Twee voormalige rijksambtenaren zijn vrijgesproken.
De vijf zijn veroordeeld door een rechtbank van de EU-toezichthouder Eulex in Kosovo. Ze hebben celstraffen opgelegd gekregen tot acht jaar. Twee oud-regeringsfunctionarissen zijn vrijgesproken.
Geenbezwaarsysteem orgaandonatie of dialyse op rantsoen in Ierland
David Hickey, directeur van het Ierse nationale nier- en pancreastransplantatieprogramma, heeft uitgesproken dat de behandeling van nierfalen in potentie de gezondheidszorg in de westerse wereld binnen 20 jaar failliet kan laten gaan. Als er niet ingegrepen wordt 'zullen we op niet al te lange termijn praten over dialyse op rantsoen'.
NierNieuws is onafhankelijk van bij de materie betrokken (semi-)commerciële en (semi-)overheidsinstelling.
Niernieuws heeft geen financiële connecties met patiënten- verenigingen of andere soortgelijke organisaties of
stichtingen.
Hoe stellen ze zich dit voor? Wanneer is er sprake van een noodgeval? Dit klinkt leuk, maar lijkt mij volstrekt onuitvoerbaar.
Reageer ook op dit artikel