Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866



Reageer | Verstuur | Druk af   

Volkomen nuchter

Door Brenda de Coninck 

De klok in mijn kamer hangt bijna recht tegenover mijn voeteneinde. Als ik wakker word, zie ik dat het pas 05.00 uur is. Ik kan niet meer slapen, voel me meteen super wakker. Vandaag gaat het gebeuren. Over twee uur moet Sjaak al naar de OK. Gisteren heeft de chirurg mij verteld dat de operatie van de donor iets meer tijd vergt dan gebruikelijk en dat ze daarom denken dat ik pas rond 13.00 uur aan de beurt ben. Vanaf nu moet ik dus nog acht uur wachten, zonder eten of drinken. De verpleging heeft mij namelijk opgedragen vanaf 00.00 uur nuchter te blijven, in tegenstelling tot wat de anesthesist mij op de poli vertelde.

‘Ik zou er geen halszaak van maken’ zei de chirurg toen ik hem gisteren aansprak op het feit dat de afdeling er een ander eet- en drinkbeleid vóór de OK op nahoudt dan de anesthesisten en de chirurgen. ‘Ik begrijp niet hoe dat verschil kan bestaan’ begin ik. ‘De anesthesist op de poli vertelde mij dat ik vanaf zes uur voor de OK niet meer mag eten en vanaf twee uur voor de OK niet meer mag drinken. De verpleging houdt echter vol dat ik al vanaf 00.00 uur niet meer mag eten en drinken. Hoe is dat nu toch mogelijk, dat de uitvoerenden afwijken van het beleid van de specialisten? Is er dan geen overleg hierover? Het beleid van zes en twee uur staat zelfs op de site van het UMCG vermeld.’ ‘U heeft gelijk’ zegt de chirurg. ‘Maar strijk ze maar niet tegen de haren in.’ ‘Nee, dat doe ik ook niet. Ik zal het wel overleven. Maar ik vind het heel raar, dat binnen één ziekenhuis hier geen eenduidig beleid over is.’ Hij knikt. ‘Daar moeten we het inderdaad nog eens over hebben’ geeft hij toe.

Zal ik het doen of zal ik niet doen? Het is nog acht uur zeg ik tegen mezelf. De anesthesist en de chirurg geven je gelijk. Zelfs toen je de verpleging er gisteren op aansprak, gaven ze toe dat de afdeling er een conservatief beleid op nahoudt. ‘Wellicht wat ouderwets’ zei één van de oudere verpleegkundigen. Het laatje van mijn kastje is op grijpafstand. Daarin ligt een heerlijke sandwich met kaas, sla, tomaat en peper, verpakt in aluminiumfolie, die ik gisteren heb meegenomen om als lunch op te eten. Hij ligt er nog steeds. Zal ik gewoon eigenwijs zijn en hem opeten? ‘ZON’ zeg ik vaak tegen mijn dochters: Zelf Ook Nadenken. Mijn arm reikt naar de la. Als ik het aluminiumfolie opendoe, kijk ik aandachtig naar de deur die een beetje openstaat en luister naar eventuele voetstappen. Ik voel mij ineens een klein meisje dat betrapt kan worden. Om 05.05 uur zet ik mijn tanden in het eerste deel van de biologische sandwich en geniet van elke hap, ondertussen de deur in de gaten houdend. Om 05.15 uur heb ik hem verorberd.

Om 05.30 uur besluit ik nog één keer naar de geleide meditatie te luisteren. Ik heb hem thuis op mijn telefoon gezet en met mijn oortjes in, zak ik in een ontspannen trance en stel mij voor hoe de dag van vandaag gaat verlopen. ‘En dan is het tijd om de anesthesie te ontvangen en je herinnert je dat je je spieren kunt houden als een slappe, natte doek, speciaal nét voordat het infuus wordt ingebracht’ hoor ik mezelf zeggen. Alle bemoedigende woorden stellen mij gerust. Ik voel mij kalm en ontspannen. ‘En je kunt dit gevoel de rest van de dag met je meenemen’ is een van de laatste zinnen die ik hoor. Ik doe met een glimlach op mijn gezicht mijn ogen weer open. Het is inmiddels 06.00 uur. Tijd voor een douche. Die zal er morgen wel bij inschieten, verwacht ik zo.

Onder de douche wrijf ik over mijn buik en kijk naar de pijl die rechts onderaan is getekend. Dit is de laatste keer dat ik een onbeschadigde buik heb, denk ik. Hoe zal hij eruitzien als dit alles achter de rug is? Zal ik er nog een beetje leuk uitzien? Wat zal mijn man vinden van mijn gehavende torso? Een triviale vraag, maar hij komt desalniettemin bij mij op. Meteen nadat ik dit denk, moet ik om mezelf lachen. Ik weet 100% zeker dat het hem geen snars uitmaakt. Hij houdt van mij en het litteken zal daar niets aan afdoen. En toch schiet het even door mijn hoofd. Geeft niet: het mag er zijn van mij. Dingen wegstoppen heeft geen zin. Je kunt in het leven beter nadenken over hoe je met hobbels omgaat, dan ze terzijde schuiven. Als je alles terzijde schuift, worden alle hobbels bij elkaar op den duur één grote berg die niet meer te overzien valt.

Om 06:31 uur komt het eerste groeps-appje uit Amsterdam binnen. ‘Papa is een aantal keer wakker geweest vannacht, maar hij voelt zich rustig. Hij staat nu te douchen en mag zo z’n OK-jasje aandoen. Spannend! Ik houd jullie op de hoogte.’ Later komt een foto binnen van mijn man die lachend op de rand van zijn bed met een OK-jasje aan de lens inkijkt. Hij belt nog even en stelt mij gerust, ik wens hem toi, toi, toi. We willen allebei niet emotioneel worden; we hebben al meermalen besproken hoe we dit gaan doen. Om 06.58 uur komt een nieuwe foto binnen. Hij ligt in zijn bed en eronder staat: ‘We gaan!’

Om 09:30 uur komt mijn jongste dochter alweer binnen, gevolgd door haar vriend. Ze gaan naast mijn bed zitten en dan is het wachten. Wachten. Wachten. We kletsen wat en ondertussen zijn mijn gedachten in Amsterdam. Ik tel de uren af dat mijn man onder narcose is. Mijn oudste blijkt haar vader naar de holding te hebben gebracht. Daar heeft ze emotioneel afscheid van hem genomen en wacht boven op zijn kamer tot haar partner haar komt vergezellen. ‘Dat gaan wij niet doen hoor, emotioneel worden’ zeg ik tegen Moira. ‘We geven elkaar gewoon een ‘high five’ en dan ga ik naar binnen’. Ze knikt.

Klik hier voor deel twee van dit feuilleton!

sterren Gepubliceerd: vrijdag 14-07-2017 | Reacties (6)

Reacties

Reageer op dit artikel

  • Marieke, W
    21-07-2017 18:51

    Zo herkenbaar Bart. Ik was na mijn gecombineerde nier/levertransplant in het begin ook nog niet alert genoeg om steeds te vragen wat er aan de hand was, als ik weer eens opeens werd weggereden voor een echo oid. Waarschijnlijk allemaal standaard, maar het is een kleine moeite om het bv 's morgens even aan te kondigen wat er die dag op het programma kan staan (want er wijzigt ook nog wel eens wat, door spoedgevallen of wat dan ook). Of, als het plots moet gebeuren, te vertellen wat er speelt.
    Maar je moet overal zelf bovenop zitten en inderdaad kritisch zijn, dat vind ik wel eens jammer. Niet iedereen is daar op elk moment toe in staat.
    Met alle begrip intussen dat dingen anders lopen dan je had gedacht, er kunnen zoveel oorzaken zijn dat iets niet doorgaat, wel doorgaat maar eerder/later, dat er een andere arts staat dan je dacht etc.
    Nog lastiger denk ik als je zoals jij zelf de nodige kennis bezit.
    Maar het belangrijkste is inderdaad dat het allemaal goedkomt uiteindelijk. Blij te horen dat dat bij jou het geval is (bij mij ook overigens).
    En ik hoop ook bij Brenda en haar man!

  • Bart, Urmond
    21-07-2017 09:35

    IK lees net je feuilleton weer. Acuut schiet ik terug naar mijn eigen transplantaties (die niet gepland waren).
    Ook daar ging er van alles niet zoals gepland, narcose die maar niet aan wilde komen, artsen die beslissingen namen en onderzoeken lieten uitvoeren die niet met mij besproken waren...IK was er niet altijd blij mee en heb regelmatig artsen op het matje geroepen aan mijn bed en ze vriendelijk doch beslist verteld dat dat niet was zoals zo als ik bereid was het te accepteren...Mijn lijf, mijn beslissingen.
    Ik vond het als ex-verpleegkundige en en ex-operatie assistent heel lastig om me als patiënt te gedragen.
    Maar uiteindelijk is alles heel goed gekomen.
    Ik wens je een super goed herstel en een hele fijn leven met een goed functionerende nier. (en voor je man ook natuurlijk, held).
    Een beetje kritisch zijn in het ziekenhuis is prima...gebeurt te weinig.
    Ons ziekenhuis heeft als motto, elke klacht is een kans om iets te leren.

  • Marieke, W
    18-07-2017 10:43

    Door kleine dingen gaat het altijd weer anders dan je denkt, hoe goed je jezelf ook hebt voorbereid... Jammer dat die anesthesist niet wist dat jij graag wilde weten wanneer hij begon, maar je kunt niet elk detail vóór zijn, helaas. Laat het maar los allemaal, des te minder vallen er dingen tegen.
    Ik ben intussen wel heel erg benieuwd hoe het met jullie gaat!! Komt er snel weer een update? Intussen duim ik en wens jullie snelle beterschap!

  • Anneke Veldema, Heeswijk Dinther
    16-07-2017 07:54

    Maandag jl zelfde operatie in Rotterdam ondergaan als Donor. Operatie verliep zo voorspoedig, mijn man was uren eerder dan verwacht aan de beurt! Volg met aandacht je geschiedenis, hoop dat het net zo goed gaat als bij ons. Wat is dat medisch circuit toch een speciaal wereldje maar wat kunnen ze veel!

  • Diane, Oegstgeest
    15-07-2017 12:39

    Een sterke cliffhanger!

  • Jeanie koop, Alkmaar
    15-07-2017 08:39

    Vorige week ook een transplantatie ondergaan. Heel herkenbaar. In de loop van de week waren er regelmatig (kleine?)tegenstrijdigheden. Ik vraag vaak om verduidelijking, als ik dat heb leg ik mij er maar bij neer. Geeft mij ook wel rust! Het is mensenwerk! Na een week ben ik het ook wel weer vergeten. Succes met het opkrabbelen!!




IgA-nefropathie kan zich onverwacht ontwikkelen

Het verloop van IgA-nefropathie kan van patiënt tot patiënt behoorlijk verschillen; bij sommige patiënten kent de ziekte een goedaardig verloop, maar anderen krijgen na kortere of langere tijd te maken met nierfalen. In het algemeen wordt aangenomen dat patiënten met een redelijk goede nierfunctie en niet al te veel eiwit in de urine bij diagnose zeer goede vooruitzichten hebben, maar uit recent Noors onderzoek blijkt dat ook bij een deel van deze groep de nierfunctie langzaamaan behoorlijk verslechtert.

Lees meer »

Nieuwe antistollingsmiddelen verlagen risico nierproblemen »

De meeste patiënten met atriumfibrilleren moeten hun leven lang antistollingsmedicijnen slikken om te voorkomen dat ze een beroerte krijgen. Het lijkt erop dat de nierfunctie van deze patiënten minder bedreigd is wanneer ze hiervoor een middel nemen dat op een andere manier werkt dan een coumarinederivaat. Amerikaanse wetenschappers hebben vier antistollingsmedicijnen vergeleken en daarbij gekeken naar het effect op de nieren.

Lees meer »

Onderzoeksdeelnemers met cystenieren vooraf indelen voor meer effect »

Amerikaanse onderzoekers hebben een methode ontwikkeld om patiënten met erfelijke cystenieren in te delen naar ernst, op basis van beeldvormend onderzoek. Ze hebben deze methode getest op een groep patiënten uit een ander onderzoek. De indeling blijkt het mogelijk te maken die patiënten te selecteren bij wie de aandoening het snelst verergert, en bij wie daardoor ook het grootste effect van de onderzochte ingreep te zien is.

Lees meer »





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.