Ideeën voor meer organen gaan meestal over geld
Door Merel Dercksen
Kort geleden is de behandeling van het burgerinitiatief '2 miljoen handtekeningen' door de Tweede Kamer afgewezen. De Kamer zou zich namelijk korter dan twee jaar geleden al bezig gehouden hebben met de Wet op Orgaandonatie. De aanbieders van de petitie wilden dat het systeem voor postmortale donatie zou veranderen van 'niemand is donor tenzij hij er expliciet voor kiest' in 'iedereen is donor tenzij hij aangeeft het niet te willen'.
Omdat het initiatief om 'administratieve redenen' werd afgewezen en de huidige regering er sowieso niet aan wil, is de kans op een dergelijke systeemswijziging nu vrijwel verkeken. Van alle kanten duiken er nu dan ook mensen op die andere manieren aandragen om het aantal donoren te verhogen. De voorstellen zijn over het algemeen niet nieuw, maar worden wel opnieuw in de actualiteit gebracht.
De afgelopen weken was prof.dr. Andries Hoitsma (UMC St Radboud) de eerste die levende nierdonoren een vergoeding wilde geven. Hij dacht aan een bedrag van 50.000 euro, grofweg de prijs die je op de zwarte markt betaalt, en toevallig ook het bedrag dat geslaagd getransplanteerde nierpatiënten per jaar minder kosten dan dialyserenden.
Daarna kwamen twee economen van de Erasmus Universiteit, die in hun oplossing de nadruk legden op postmortale donatie. Zij pleitten voor een derde systeem, dat niet uitgaat van een veronderstelde registratie, maar mensen verplicht een keuze te maken. Toen verscheen onder veel publicitair geweld het boek 'Nier te koop, baarmoeder te huur' van twee onderzoeksters van het Rathenau Instituut.
En nu kunnen hier nog drie, eveneens uit Rotterdam afkomstige, wetenschappers aan toegevoegd worden. Gert van Dijk, Frederike Ambagtsheer en Willem Weimar hebben een artikel gepubliceerd in het tijdschrift Medisch Contact. Onder de kop 'Wet tegen orgaanhandel is dode letter' stellen zij eerst dat de strafbaarheid van orgaanhandel, zoals die in Nederland bestaat, niet tot gevolg heeft dat er geen organen - meestal in het buitenland - gekocht worden. De handhaving van de wetten die handel moeten voorkomen, zowel hier als in de aanbiedende landen, is namelijk onvoldoende. En een waterdichte controle is ook praktisch onmogelijk, verwachten ze.
Als oplossing voor het orgaantekort, dat handel in de hand werkt, zien ook zij een vergoeding voor levende donoren. Maar dan liever niet contant en in een keer, om op die manier de mensen die alleen doneren omdat ze in acute geldnood zitten, eruit te filteren.
Hoewel al deze systemen haken en ogen kennen, en er ook ethische bezwaren tegen in gebracht kunnen worden, lijken er voldoende alternatieven voor het huidige beleid te bestaan. In elk geval bieden die alternatieven reëel uitzicht op meer donororganen dan er nu beschikbaar zijn. Wanneer de regering inziet dat niet geschoten altijd mis is en dat er op dit moment in ieder geval niet vanzelf een einde aan het orgaantekort gaat komen, is ze heel misschien bereid te luisteren naar ideeën van mensen die bij de problematiek betrokken zijn. In dat geval hebben de beleidsmakers van VWS meteen een aardige besparingspost gevonden.
Gepubliceerd: zaterdag 19-03-2011 | Reacties (1)
 |
|
|
|
'Zoveelste loze belofte zoutreductie door voedingsindustrie'
De door de vleeswarensector groots aangekondigde zoutreductie is de zoveelste loze belofte in een lange rij van pogingen van de industrie onder een noodzakelijke wettelijke regeling uit te komen. Dat vinden de Consumentenbond, de Hartstichting en de Nierstichting. Alleen via de wet kunnen consumenten er op vertrouwen dat het zoutgehalte in levensmiddelen structureel omlaag gaat.
Consumentenbond: 'Preferentiebeleid werkt angst en onzekerheid in de hand'
Het huidige preferentiebeleid voor geneesmiddelen leidt bij consumenten tot verwarring en angst. Dat stelt de Consumentenbond op basis van de vele emotionele meldingen die op zijn meldpunt preferentiebeleid binnenkomen. Veel consumenten zijn door wisselende doosjes en pillen bang dat ze het overzicht kwijtraken of een verkeerde hoeveelheid medicijnen nemen. De Consumentenbond vindt dat de klachten zo essentieel zijn dat het huidige preferentiebeleid aangepast moet worden.
Orgaanhandelschandaal Kosovo: veroordelingen tot 8 jaar
In Kosovo zijn vijf mensen na een zeer langdurige rechtszaak veroordeeld wegens handel in organen. Ze hebben in 2008 in de Medicus Kliniek in de Kosovaarse hoofdstad Pristina ten minste 30 transplantaties laten uitvoeren. Twee voormalige rijksambtenaren zijn vrijgesproken.
De vijf zijn veroordeeld door een rechtbank van de EU-toezichthouder Eulex in Kosovo. Ze hebben celstraffen opgelegd gekregen tot acht jaar. Twee oud-regeringsfunctionarissen zijn vrijgesproken.
NierNieuws is onafhankelijk van bij de materie betrokken (semi-)commerciële en (semi-)overheidsinstelling.
Niernieuws heeft geen financiële connecties met patiënten- verenigingen of andere soortgelijke organisaties of
stichtingen.
Kom vandaag pas voor het eerst op uw website en zag dit artikel. Als nierpatient heb ik mij vaak afgevraagd wat het bezwaar is tegen de 'methode' iedereen donor tenzij je bezwaar maakt. Ik begrijp dat dat in Spanje wel geldt en dat de wachttijd op een nieuwe nier daar op ongeveer een half jaar ligt. Dat zou toch enorm veel geld schelen als nierpatient niet zo lang hoeven te dialyseren? Of is dit te eenvoudig gedacht?
Reageer ook op dit artikel