Slechte nierfunctie gevaarlijker dan overgewicht na transplantatie
Door Merel Dercksen
Alle ontwikkelingen in de transplantatiegeneeskunde ten spijt, hebben patiënten na een niertransplantatie een verhoogde kans om vroegtijdig te overlijden aan hart- en vaatziekten. In zijn onderzoek heeft de Groningse promovendus Aiko de Vries aangetoond dat overbelasting van het hart, een matige nierfunctie en de noodzaak om bloeddrukverlagende medicijnen te gebruiken een groter risico vormen op vroegtijdig overlijden, dan de ontwikkeling van het metabool syndroom.

Bij de meerderheid van de patiënten is een jaar na de niertransplantatie sprake van het metabool syndroom, de verzamelnaam voor een complex aan samenhangende risicofactoren voor hart- en vaatziekten. De betreffende risicofactoren zijn overgewicht, hoge bloeddruk en een verslechterd profiel van cholesterolwaarden. De aanwezigheid van het metabool syndroom hangt samen met insulineresistentie en kan bijdragen aan een versnelde slijtage van de getransplanteerde nier.
Aiko de Vries heeft voor zijn promotieonderzoek het metabool syndroom bij niergetransplanteerden in kaart gebracht, en ook andere risicofactoren voor het ontstaan van hart- en vaatziekten. Vrouwen hadden vaker dan mannen het metabool syndroom na niertransplantatie, en hadden meer gewichtstoename. Overgewicht, de vetverdeling over het lichaam (de zogenaamde appelvorm) en gebruik van het afweeronderdrukkende medicijn prednisolon bleken belangrijke voorspellers van insulineresistentie na niertransplantatie.
In vergelijking met niet-getransplanteerde mensen hadden mensen met een niertransplantatie een 6 tot 7 keer verhoogde kans om vroegtijdig te overlijden. Overbelasting van het hart, een matige nierfunctie en de noodzaak tot het gebruik van bloeddruk verlagende medicijnen verklaarden dit verhoogde risico meer dan de aanwezigheid van het metabool syndroom.
Het onderzoek werd gefinancierd door de Nierstichting en ZonMw. De Vries, inmiddels werkzaam als internist en transplantatienefroloog in het Leids Universitair Medisch Centrum, promoveert op 9 februari op dit onderzoek aan de Rijksuniversiteit Groningen.
|
Risico op gebroken heup onveranderd hoog bij dialysepatiënt
Heupfracturen komen nog steeds vaak voor bij nierpatiënten, ondanks de vooruitgang die de laatste jaren is geboekt bij het behandelen van nierziektegerelateerde botproblemen. Dit blijkt uit onderzoek uitgevoerd aan Stanford University (Californië, VS).
Met de achteruitgang van de nierfunctie verslechtert ook de mineraalhuishouding van de botten, met pijn in de botten en botbreuken tot gevolg. Dit wordt 'renale osteodystrofie' genoemd. Vooral heupfracturen zijn riskant; bij oudere patiënten is het risico op overlijden groot. Daarom is er de laatste decennia veel aandacht besteed aan de behandeling van renale osteodystrofie, maar uit het Amerikaanse onderzoek blijkt dat deze behandeling maar gedeeltelijk effect sorteert. Het risico dat een dialysepatiënt een heupfractuur oploopt is nog altijd vijf keer zo hoog als bij vergelijkbare niet-nierpatiënten.
'Uitlaatgassen gevaarlijk voor de nieren'
Onderzoekers uit Boston zijn op het idee gekomen de plaats waar iemand woont, te koppelen aan de nierfunctie. Ze waren benieuwd of de nabijheid van een weg waar veel uitlaatgas wordt geproduceerd, samenhangt met een slechtere nierfunctie. Het was al bekend dat de nabijheid van een grote weg een risico vormt op hart- en vaatziekten.
'Onderscheid acute en chronische nierschade bij spoedopname klopt vaak niet'
Traditionele markers zijn niet geschikt om in de eerste 24 uur het onderscheid te maken tussen blijvende en herstellende acute nierschade bij patiënten die op een intensive care belanden, schrijven Franse onderzoekers. Misschien betekent dat zelfs wel dat het onderscheid tussen beide vormen van schade niet zo zwart-wit is als tot nu toe gedacht wordt, trekken Australische wetenschappers de conclusie.

Gepubliceerd: dinsdag 01-02-2011


NierNieuws is onafhankelijk van bij de materie betrokken (semi-)commerciële en (semi-)overheidsinstelling.
Niernieuws heeft geen financiële connecties met patiënten- verenigingen of andere soortgelijke organisaties of
stichtingen.
Op 15 december 2010 heb ik een nier mogen ontvangen van mijn broer. Niemand heeft mij verteld hoelang ik deze nier mag hebben en al helemaal niet hoelang ik nog leef. Maar dat wist ik toch al niet. Wel wist ik dat ik aan de dialyse zou komen te hangen. Wat is beter???
Mijn lied en levenmotto is:
"Carpe diem en
Je moet zeilen op de wind van vandaag. De wind van gisteren brengt je niet vooruit. De wind van morgen blijft misschien wel uit."
Kwaliteit gaat boven kwantiteit
Ik heb zelf als getransplanteerde nooit de illusie gehad dat ik heel oud zou worden. Voor mij telt elke dag die me door mijn donor gegeven is en ik zal er alles aan doen om in zo goed mogelijke conditie te blijven. Kwaliteit boven kwantiteit wat mij betreft.
Reageer ook op dit artikel