Vanwege het aanhoudende tekort aan donororganen, dat ervoor zorgt dat niet iedereen die een orgaan nodig heeft op tijd geholpen kan worden, moeten er andere keuzes gemaakt worden bij de toewijzing. Niet alleen iemands medische situatie, maar ook het aantal te winnen levensjaren zou mee moeten tellen. Dat stelt Swisstransplant, de organisatie die in Zwitserland de toewijzing van organen regelt.

Op dit moment geldt bij orgaantoewijzing het uitgangspunt dat elk leven even belangrijk is, en dat er alleen gekeken wordt naar de medische noodzaak. Omdat er veel te weinig organen zijn betekent dat dat iemand er erg slecht aan toe moet zijn voor hij in aanmerking komt voor een orgaan. In de praktijk zijn het meestal ouderen die aan de beurt zijn omdat zij zwakker zijn, maar zij leven na een transplantatie korter. Jongeren moeten over het algemeen wachten tot hun situatie kritiek is. Dat vermindert de slagingskansen van de transplantatie en verhoogt het aantal (onnodige) sterfgevallen.

Swisstransplant stelt nu dat ook gekeken zou moeten worden naar het 'nut' dat een transplantatie voor de patiënt en de gemeenschap heeft. 'Waarom zou je een jonge moeder van drie kinderen geen voorrang kunnen geven boven een alleenstaande, zeer zieke oudere?' omschrijft directeur Franz Immer het dilemma dat bij de toewijzing speelt. Met de schaarse donororganen moet zo verantwoord mogelijk worden omgegaan, vindt Swisstransplant.

Daarbij zou horen dat er geprobeerd wordt het maximale uit een donororgaan te halen, en dat is volgens de organisatie af te meten aan het verwachte aantal levensjaren dat een patiënt na transplantatie nog heeft. Als dat zou worden ingevoerd, verhoogt een jongere leeftijd de kans om als eerste aan de beurt te zijn als er een orgaan beschikbaar is.

Zwitserse ethici reageren gemengd op het opgeworpen proefballonnetje. Ruth Baumann-Hölzle, directrice van het Institut für Ethik im Gesundheitswesen in Zürich, vindt het geen goed idee om niet-medische factoren mee te laten wegen bij de toewijzing, omdat het beoordelen van de waarde van een leven een glijdende schaal is. Alleen bij exact gelijke medische noodzaak bij twee patiënten is het volgens haar acceptabel, om de doorslag te geven.