Mail: redactie@niernieuws.nl | 030 - 288 9994 | NL16 TRIO 0197 707866




Mogelijk doorbraak in strijd tegen fibrose

Volgens Groningse onderzoekers zou Tacrolimus wel eens kunnen worden ingezet in de strijd tegen (nier)fibrose. Een opeenstapeling van collageen, wat kenmerkend is voor littekenweefsel, verdringt het gezonde weefsel. Dat wordt veroorzaakt door een eiwit (lysylhydroxylase-2) dat door een ander eiwit wordt aangezet tot het maken van onafbreekbaar littekenweefsel. Dat laatste eiwit (FKBP65) wordt volgens de Groningers door Tacrolimus geblokkeerd en zou op die manier dus kunen helpen verhard littekenweefsel te voorkomen.

In littekens hoopt het collageen zich op, met name doordat het zeer moeilijk afbreekbaar is. Collageen kan op twee verschillende manieren aan elkaar worden vastgeknoopt. Het enzym lysylhydroxylase-2 (LH2) maakt stevige knopen die moeilijk kunnen worden afgebroken. In littekens komt veel LH2 voor, waardoor er veel stevige knopen gemaakt worden, zodat het collageen zich daar blijft opstapelen en niet meer verdwijnt. Dit soort littekens (fibrose) kunnen in interne organen vitale functies blokkeren. In de Westerse wereld zijn veel chronische ziekten het gevolg van een toenemende hoeveelheid bindweefsel in de organen.

Er is tot nu toe geen remmer bekend tegen LH2, maar eerder onderzoek bij patiënten met het Bruck-syndroom liet zien dat een ander eiwit, dat bekend staat onder de naam FKBP65, ‘iets’ doet met LH2.

Lees meer »


Nierfunctie schatten werkt niet om overlijdensrisico te beoordelen

    Nierpatiënten bij wie de nierfunctie snel achteruit gaat in de laatste periode voor ze met dialyse starten, lopen een aanzienlijk verhoogd risico op vroegtijdig overlijden. Maar om die achteruitgang te bepalen, moet je wel de nierfunctie meten en niet schatten met behulp van formules. Dat concluderen Nederlandse onderzoekers.

    Het goed volgen van de nierfunctie van predialysepatiënten is belangrijk om te kunnen bepalen wanneer dialyse noodzakelijk wordt. Het zou ook kunnen helpen bij het inschatten van hoe het een patiënt zal vergaan als hij of zij eenmaal dialyseert. Gevoelsmatig valt het te verwachten dat patiënten bij wie de nierfunctie in het laatste stadium hard achteruit gaat, aan de dialyse een kortere levensverwachting hebben, terwijl degenen die maar heel traag op dialyse af gaan, ook daarna redelijk stabiel zijn.

    Tot nu toe blijkt dat echter niet uit onderzoeken die hiernaar gedaan zijn. Of het lijkt zelfs andersom: patiënten met een trage achteruitgang van de nierfunctie zouden sneller overlijden. Dat zou kunnen komen doordat de nierfunctie meestal geschat wordt met behulp van een formule. Maar deze formules zijn niet nauwkeurig bij patiënten met een zeer slechte nierfunctie.

    Lees meer »





NierNieuws en zijn adverteerders maken soms gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.